Con este título pouco orixinal (son consciente de que plaxio o título a unha canción de Eva Amaral), inicio o artigo desta semana. E é que ás veces, é imposible esquecer o que para moitos supoñía o período estival. Mesmo cando xa entrabas nesta última semana do mes de agosto e aparecía de forma latente a idea de que pronto tocaba volver á rutina. Algúns, de maneira máis ou menos inconsciente, tratabamos de estirar como fose o momento, loitando cal rei Canuto contra a marea. Concretamente, veñen á miña cabeza tres datas en cuestión. Os veráns de 1982, 1989 e 2000.
O primeiro, sendo un pipiolo que viu unha chea de partidos daquel mundial do “ Naranjito” na sala do Liceo Marítimo, rodeado de señores moi formais que se limitaban a aplaudir cando o equipo dominante marcaba un gol (nada que ver cos excesos de euforia que hoxe contemplamos). Unha vez terminada a competición, os días seguiron ofrecendo momentos divertidos, futboleando á beira da Iglesia, onde utilizabamos a porta lateral como portería, e se non estaba aparcado o coche do cura, convertíamos aquel espacio en todo un todo un Allianz Area. Xa non digamos cando os do Monumento aproveitaron unha leira sen porta para montar un “Miniestadi” que rían do da Masía. Ata lle poñían porterías con redes e marcaron as liñas con cunchas trituradas. Todo acabou de golpe cando lle foron co conto ao dono e o home mandou retirar todo aquilo baixo ameaza de capóns múltiples. Quedaron entón as excursións á Garita, as tardes na desaparecida praia de Colomer, onde entre baño e baño, practicabamos o jiujitsu barbancés ( tumbeadas), e as partidas de vila na chaira do Malecón. Pois chegou setembro, empezou o colexio, e alá fóronse todas as aventuras.
O 89 supuxo outro verán dos que xa non existen. Case catro meses de lecer, en tránsito do colexio á Universidade. Tardes gloriosas en Coroso, onde a cuadrilla xuntábase sen pensar noutra cousa que xogar a pachanguita de praia, nadar ata “ as miñoteiras” cando a marea deixábaas á vista(e a temperatura da auga permitíao), ou cando xa estabamos fartos de ver todos os días o mesmo, un propoñía ir comer ao Vilar,e veña todos en pelotón. Volviamos vermellos como tomates de tanto sol , e tras unha ducha e un pouco de after sun, se se terciaba, a tomar algo nos bares de moda. Domingos rumbo a BOOMERANG, enlatados nos Sarasquete vermellos con Basilio aos mandos. Verbenas. Acampadas. Moitas risas e algún que outro desengano. Canto maior é o período de goce, menos ganas tense de volver á rutina, e aínda que a idea de ser universitario resultaba atractiva, non era comparable ao anteriormente descrito.
E chegou o novo milenio. O último verán longo da miña vida. Aquel en o que tratei de xogalo todo a negro e saíu vermello. Tomei conciencia de que por máis que un empéñese, dá igual se tes un soño. A vida xa se encarga de espertarche (e mira que a esas alturas, un debería aprender a lección). Pasou a Dorna. As Festas de Agosto. O Carmen dúas Pincheiros en Poboa(Pobra).A Patroa e ata a Guadalupe, onde puxemos pica por mor dun amigo namorado ata as trancas dunha rianxeira. O final foi esta vez máis brusco que os outros, e como resultado, a pena non sobreviviu ao golpe, comezando o “ licenciamiento da tropa”.
Uns emigramos fisicamente. Outros, xa estaban ao seu aire. Sexa como for, caemos na conta dunha cousa moi clara. E é que as cousas duran o que duran, porque ata a goma máis flexible un día se parte. Entón xa nada é o mesmo. Nin poñendo un nó, nin recorrendo ao mellor dos pegamentos. Pasa como con Alonso Quijano, que tras os seus brotes de lucidez, ve a realidade. Desde entón Aldonza Lorenzo xa non volverá ser Dulcinea.
Hoxe seguimos gozando a vida, pero a perspectiva é outra. En calquera caso, mentres queden días de verán, e unha ilusión que compartir, deixemos que ese espírito traveso campe libre e sen ataduras.
