“Anatomía dun atraco”. Por Jacobo Otero Moraña

11 Agosto 2020
Jacobo Otero Moraña

O noso pobo ten fama, non sen razón, de ser un lugar tranquilo. Certo que ás veces pasan cousas pouco comúns, pero non por iso imos dicir que a súa situación poida compararse coa doutros lugares. E é que en toda a comarca do Barbanza, máis aló das típicas pelexas domingueras e algunha que outra rivalidade entre veciños-que todo sexa devandito- eran máis de boca que outra cousa, nunca fomos de saír na prensa de “sucesos”.

Lonxe quedan aquelas escuras fins de semana da segunda metade dos oitenta do século pasado, nos que a partir de determinado momento, o pobo quedaba en estado semiletárgico xa que a “movida” desprazábase cara a outros lugares próximos onde curiosamente eramos sempre os mesmos quen acababa facendo o “mono”na pista(ollo,tamén había algúns que bailaban ben, aínda que nunca foi o meu). Naquela época si se deron situacións un tanto desagradables, protagonizadas por un sector moi marxinal que entón ,e de maneira máis que sorprendente, ocupaba de maneira perenne a escalinata do parque do Concello. Aos poucos, a situación foi cambiando positivamente. A iso contribuíron unha nova xeración de rapaces máis sans e aquel impulso que supuxo para a hostalería o “Canellón da Marcha”. Se os venres eran de Boiro e os domingos de Poboa, o sábado volveu ser de Ribeira. E así durante anos.Pero o problema sempre foi o mesmo. E o resto da semana Que? Pois de luns a xoves, nada. E aínda que é certo que desde que xurdiron as plataformas dixitais e o fútbol empezou a verse nos bares o día de partido notábase un pouco máis de vidilla, iso non era nin moito menos garantía de toparse rúas baleiras a torto e a dereito se decidías darche un paseo nocturno. Entre iso e a pouca iluminación dalgunhas zonas, menos mal que aí sempre nos coñecemos todos, porque senón a historia local fose outra. Ata os quinquis que entraron unha vez na tenda da miña avoa limitáronse a coller o solto do cesto e catro baratijas de bixutería que había no escaparate. A ningún deulle por quedar escondido dentro ata que ela chegase á primeira hora, nin forzar portas interiores que lle levasen a outras estancias. O mesmo cando certo personaxe entrou en dous ou tres ocasiones na farmacia da miña tía en busca de “ roinoles” e outras substancias que servisen para mitigar as súas adiccións. De feito, o único atraco á luz do día acabou co caco detido.

Só nunha ocasión, amparados polo bulicio dos sábados de mercadillo, chegaron uns tipos de fóra que querían meterse na tenda con fins nada altruístas. Ese día fíxenlles fronte,a pesar de ser aínda un macaco. Non contentos con iso, volveron ao fin de semana seguinte, coa fortuna de que nese momento pasaba un dos axente da Policía Local e saíron correndo. O mesmo que o atracador do Gadis que o outro día rompeu a calma na “centenaria”.

Gadis Ribeira

Está claro que o fulano tiña ben estudado o golpe, sinal de que estamos #ante un profesional. Elixiu unha hora na que hai pouca xente no local. Simula comprar como uno máis,e cando acaba, pide unha solicitude de emprego. Xa é casualidade que as caixeiras non tivesen ningunha a man e que vaia coa encargada ás oficinas. Alí puido pasar calquera cousa, aínda que afortunadamente, o paxaro en cuestión era malo pero sen chegar a criminal. Vendo que a cousa se complicaba, preferiu saír como un lóstrego a leala aínda máis. Sexa como for, está claro que todos tomarían nota da lección, porque está visto que sexan foráneos ou autóctonos, sempre tivemos algúns veciños moi pouco recomendables. E darlles pouca importancia ou tomalos de broma non é nin moito menos a solución.

Hai meses, nun operativo antidroga que foi ben cuberto por medios de comunicación, caeu un deses “ malotes”aos que me refiro. Un tipo ao que todos tiña por gracioso e inofensivo a pesar de que non era únoo nin o outro. Vinte anos atrás, xa protagonizou senllos episodios nos que houbo coitelos polo medio, pero polo visto, ninguén considerou que debían tomarse medidas. Ata a denuncia interposta a raiz un dos incidentes acabou perdida. Pois xa ven. Ao final só serviu para que seguise coa súa carreira delituosa ata dar cos seus ósos no cárcere. Non me cabe dúbida de que máis pronto que tarde as Forzas de Seguridade farán o propio co atracador. Agora ben, deixemos de lado as desidias e os buenismos. Xa unha vez tivemos á plana maior do baixo lumpen á vista de todos. E iso non serve para nada. Para nada bo, imos.

Outros artigos

“Auditorio” – José Manuel Pena

Xa é unha grata realidade, o novo auditorio. Ribeira, necesitaba un auditorio en condicións e adecuado ao seu número de habitantes e da importante poboación da propia comarca do Barbanza. Este pasado sábado chegouse a inaugurar oficialmente, coa presenza de diferentes...

+

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

Non se sabe con exactitude o grao de contaminación que pode provocar en Galicia unha empresa que, como Altri (en Palas de Rei, Lugo), vai utilizar o eucalipto como materia prima a partir da que extraer fibras téxtiles; máis é evidente que existe medo ao que a...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

No sé en que justo momento, si es que lo hubo alguna vez, perdimos el rumbo político y el social. No identifico en qué instante se distrajeron las referencias de los valores esenciales para la convivencia, para el entendimiento, para la discusión constructiva y la...