O pior problema que ten actualmente o sector pesqueiro galego emana, ao meu parecer e como teño comentado en máis dunha ocasión, da potencia real dos motores dos seus barcos de pesca, maioritariamente superior á rexistrada nas súas licenzas de pesca.
As empresas demandan agora solucións cando, sen dúbida, son as máis grandes coñecedoras e desde vai anos do incumprimento da normativa que a Unión Europea pon en práctica mediante inspeccións que permiten saber se existen coincidencias por xeolocalización e diario de pesca de que o barco que se inspecciona supera ou non a potencia oficial, que é a que marca a capacidade pesqueira do buque.
Para a Unión Europea resulta prácticamente imposible garantir a sostibilidade da pesca se, previamente, non se ten constancia efectiva da correspondencia entre a potencia real e a oficial, cuestión esta que os armadores -agás contadas excepcións- nunca quixeron pór riba da mesa. Moi ao contrario, foron os primeiros interesados en ocultar esa cuestión que neste momento lles afecta negativamente tendo en conta, a máis, que a UE delega nos Estados membros a verificación dos mostreos. E os países, neste caso España, terán que asumir os custos das auditorías e mesmo obrigar a que os armadores contribúan, chegado o caso, ao seu pagamento.
A capacidade pesqueira da frota mídese, como é máis que coñecido, en termos de arqueo bruto e potencia propulsora dos barcos. Regulando esta capacidade pode acadarse un equilibrio entre as posibilidades de pesca e a citada capacidade da frota. Manter este equilibrio resulta fundamental para a sustentabilidade da pesca, algo que non se quixo “ver” polos propietarios dos barcos e que os mandos e resto de tripulación fixeron que descoñecían ata que Bruxelas dou a voz de alarma.
Cada país comunitario ten estabelecido un límite de capacidade da frota en termos de potencia e de arqueo bruto, polo que a capacidade da frota española nunca pode superar o teito fixado pola UE. Sen embargo, durante moitos dos últimos anos, nen armadores, nen estaleiros, nen empresas ou talleres de reparación de motores, e nen sequera os inspectores de moitas capitanías marítimas quixeron darse por enterados da existencia desa normativa comunitaria: estaba polo medio o rendemento económico do barco e, para chegar a este, a potencia propulsora dos mesmos sempre foi esencial.
Seremos quen de cumprir todo o previsto para chegar a ter motivos que nos permitan a equiparación
con outros Estados pescadores -comunitarios ou non- e, deste xeito, podermos dicir alto e claro cousas que na actualidade temos que calar?.
Tempo ao tempo. Pero a UE sabe de sobras o que por aquí temos.
