“Os Coira no Paseo dos Soños”. Xulio Xiz

16 Xuño 2023

No Paseo dos soños de Vilalba, un monolito honra aos Irmáns Coira, como chairegos destacados nos mundos da cultura de Galicia. Os Coira de letras, como eles con humor comentaron.

É unha familia singular. Son sete fillos de médico e farmacéutica, sobriños de historiador, que desde o seu Rábade natal se espallaron por Galicia, sendo catro de ciencias – médicos, farmacéuticos, profesores… – e tres de letras, agora homenaxeados co seu hectómetro no Paseo que conta xa con 17 monolitos.

Xosé, Xurxo e Carlos Coira, representan á literatura e á imaxe, á música e o libro, téndose feito imprescindibles na actualidade de Galicia, no estudo e na publicación, no guión ou na dirección, estando sempre presentes na nosa vida cultural.

Ao principio falouse de “Hectómetros literarios” para o Paseo dos Soños, pero logo foise enriquecendo coa maxia de Carballo, o cine de Margarita, o pensamento de Chao, a música de Ramón Luis, as cancións de Mini e Mero, a loita cultural de Alfonso Blanco, a escultura de Victor Corral, a neurociencia de Sonia Villapol, e agora cos poliédricos Coira que representan á cultura como un feito global que nos invade e nos impulsa, facéndonos moito máis donos de nós.

Esta ringleira de esculturas está a piques de completar o camiño entre os muíños do Rañego e da Magdalena, podendo seguir cara aos Freires, ou dar a volta e situar outras tantas na outra marxe do Paseo. Aínda asi, dentro de trinta ou corenta anos haberá que cavilar de que maneira seguir a honrar aos destacados chairegos da cultura, porque o “Paseo dos soños” naceu para perdurar e gardar memoria de especiais servidores da cultura.

Outros artigos

“Un jarro de agua fría” – Manuel Domínguez

La pregunta me cayó como un jarro de agua fría. ¿Mamá tú también te vas a morir? El abuelito, para él era dios, era todo, era su mejor juguete, le adoraba, pero un día el abuelo marchó, ya nunca más jugarían juntos. La pérdida era dolorosa, y si perdiese a su mama,...

+

“Pasaba por aquí, da man de Tanxugueiras” – Antón Luaces

Hei confesar -e confeso- que o canto do grupo galego Tanxugueiras ten para min, que gozo coas boas voces no eido musical, un atractivo moi especial. Particularmente a canción titulada "Pasaba por aquí", interpretada en castelán, que non é propia delas senón de Luis...

+

“La gente”. Mario Clavell

En mis tertulias oigo generalizaciones tales ‘la gente escapa de Compostela’ o ‘la gente está hasta el gorro de Pedro Sánchez’ …  ¿Quién es la gente’?, ¿la sociedad?, ¿la nación?, ¿toda la nación?, ¿la colectividad, la humanidad? ‘La gente’ es demasiada gente y...

+

“Agresións, vexacións e torturas” – José Manuel Pena

Desde Amnistía Internacional e algúns medios de comunicación están a denunciarse varios casos de agresións, vexacións e torturas, por parte dun grupo de militares españois, cara a algúns migrantes africanos chegados á cidade autónoma de Ceuta, algúns deles menores de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

Cando a secretaria da Academia Sueca a chamou para comunicarlle a concesión do Nobel de Literatura, Anne Carson estaba en Islandia, segundo dixo, escoitando o vento. Aos setenta e seis anos, unha muller que viviu de ensinar grego antigo, traduciu a Safo e deulle nova...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.