Santiago Abascal, líder de VOX, baralla desde hai días a posibilidade de participar na presentación no Parlamento Nacional dunha moción de censura ao presidente electo do Goberno, o socialista Pedro Sánchez. Para aqueles que poderían estar máis involucrados nesta lexítima decisión parlamentaria (caso do Partido Popular) o paso que VOX valora dar sería un canto ao sol: non lles dan os números e, para non gañar esa moción, os “populares” optan por se manter nos seus cuarteis de inverno á espera dunha mellor ocasión. É dicir: non desbotan a necesidade da moción de censura que apoiarían sen dúbida, pero sí a oportunidade; agora non, porque non dan sumados os apoios necesarios para “tombar” a Sánchez, cuestión esta que pon riba da mesa o recoñecemento explícito da legalidade de Pedro Sánchez como presidente do Goberno español. Outra cousa é que non lles guste, cuestión tamén esta absolutamente legal e intransferible.
Como a moción quedaba no aire, xurde o salvador desta e, ao mesmo tempo, muñidor de tantas manobras “cinematográfico-teatrais”. Nada máis e nada menos co exdeputado Toni Cantó, quen se ten manifestado abertamente convencido de que a súa militancia política, perfectamente recoñecida, vai levalo algún día a un ministerio ou, no seu defecto, a presidir unha comunidade autónoma. Non, de momento non pensa nin na xefatura do Goberno nin, moito menos, na do Estado.
Sen moito tempo para quecer o escano parlamentario, o señor Cantó da agora un paso avante e, da man do señor Abascal, aporta solucións para que a moción se faga realidade: que tal moción sexa asinada por unha personalidade sen militancia política. E da nomes: os da exsocialista e fundadora e expresidenta de UPyD, Rosa Díez, e o expresidente da Comunidade de Madrid, Joaquín Leguina, recentemente expulsado do PSOE. Seguro que con esta proposta váille cantar o galo a Toni Cantó que, de triunfar a mesma, podería apañar un novo “chiringuito” para substituir á fracasada Oficina do Español da Comunidade de Madrid, á que deixou para se achegar a VOX co obxectivo de que esta formación política o aproxime á alcaldía de Valencia, cidade na que reside actualmente.
Está claro que Toni Cantó non da puntada sen fío e que sempre ten un rompido para un descosido.
Que terá a política -disque é a erótica do poder- para que sempre abrollen especímenes que se benefician do que outros rexeitan ou non chegan a ter?.
Toni Cantó, que non é un actor dos máis malos, sempre ten a man un apaño, unha enxaugadura, e carece -ao parecer- de sentido do ridículo. Probablemente porque o diñeiro que pode gañar en política ven ser bastante máis co que percibe na súa actividade artística, sempre con altos e baixos e a incerteza das pagas mensuais.
Para min que o sentido do ridículo non aniña na árbore de Cantó. Pode que sí na televisión, agora en 7NN, afín a VOX, na que podería atopar un papel ad hoc.
