Nun centro comercial, a moza de caixa pregúntame “bolsa?”, non, enviádesmo vós a casa.
“Pode darme o seu teléfono'”, boto man ao peto e entrégollo, “non, non, digo o seu número de teléfono”, “xa, como me dixeches se podo darche o teléfono e non o número pensei que o necesitabas”, “non grazas, quero o número”, “pois dixéralo así, o número”, “pois si”, “é o tal e tal”.
Só tentei alegrarte o día.
“Sobe arriba”, “desculpa e logo podo subir abaixo?, simplemente dime sube”, “non, sobe arriba”, “tamén me dirías baixa abaixo?”, pódese baixar sen ser abaixo, entrar dentro ou saír fóra a pesar desa redundancia ridícula e carente de sentido, pois a Real Academia Española considérao valido.
Cantar de Mío Cid, cando Rodrigo Díaz de Vivar dille a Alfonso VI: “Muchos males han venido por los reyes que se ausentan.…” e o monarca contesta: “Cosas tenedes, Cid, que farán fablar las piedras“.
E o profesor en clase di, “etcétera, etcétera”, eu gardo silencio, ao finalizar a clase diríxome a el e coméntolle: “Esqueceu que só se pode dicir unha vez etcétera, e non dous nin tres?”.
“E logo? Pois é así, de algo me serviría os meus estudos de gramática e lingüística”.
Tamén descoñece para que leva desde tempos afastados eses tres ou catro botóns na manga da chaqueta, levanta o brazo, mira e exclama: “Pois non, nunca me decatara”.
“Como sabe, hoxe en día son inútiles, pero no seu tempo foron de vital importancia”, “moi interesante” exclama, pois dime ti, outro día cando nunha terraza me convide a un albariño ou unha cervexa fresquita, que o meu saber, o meu coñecemento non é gratuíto.
Todo o que se dá gratis, non se valora, un fai unha consulta ao avogado, paga 100 euros e agradécese e dáselle mais pompa que aquela resposta do noso amigo, que nola deu sen custo algún.
“Hai quen vén o mundo como e pregúntanse o porqué soñan mundos impensados e pregúntanse por que non?”, George Bernard Shaw.
