Cristo coa cruz, vino, estiven alí e tiven medo.
Despois de que a plebe berrase “liberen a Barrabás”, manipulados polo sanedrín, Cristo é condenado.
Antes, Xudas o meu amigo, suicidouse, nunha leira, A Aceldama, hoxe coñecida como campo de sangue, colgouse con corda de cáñamo, póla dunha oliveira, pago coa súa vida o acto de traizón ou foi elixido para cumprir o destino, para que se fixese a palabra.
Cristo camiñaba polas ruelas unha cruz de carballo ou piñeiro, non puiden diferenciar, duns 75 quilos de peso, alí ía o nazareno, coa cruz ao lombo, ninguén lle axudaba, gritáballe, insultábanlle, e eu preguntábame onde estaban as nais, a cuxos fillos sandara, onde aquel ao que un día calmou a súa sede, só Cristo coa cruz ao lombo, e Pedro o elixido escondido mirando tras unha columna dos soportais, para min un traídor, pois Judas pago coa súa vida.
Xudas era Zelote, é dicir nacionalista, eu tamén, estaba contra o imperio romano, por ser invasor das nosas terras. Xudas levaba a exigua economía, sabia de números e era moi honesto por iso administraba o pouco diñeiro que tiñamos.
Vexo caer a Cristo e non me movo, o frío conxélame, o frío do meu corpo, o frio que produce o medo.
Medio quilometro até o alto do monte Gólgota, medio quilómetro que parecía unha eternidade.
Cristo cae, cae a suor do seu rostro, cae o sangue da súa fronte, as súas costas sanguentas polos lategazos dun romano, servo do poder, un servil.
Nunha das caídas vexo como Simón de Cirene achégase e axuda a Cristo coa cruz, mentres Pedro de soportal en soportal, e agochado entre a multitude, gardaba silencio.
El, Pedro elixido, o ben amado, responde con silencio, con covardía, con medo.
Sobe a costa até o Golgota, chorei de covardía ante a impotencia de non facer nada, Xudas e eu buscabamos en Cristo a liberación, a liberdade dunha terra oprimida, fóra da tiranía dos romanos, el prometíanos un novo reino, pero nós non queriamos reino, queriamos a liberdade da nosa terra, Poncio Pilatos era o gobernador de Xudea, representando ao Imperio romano.
Tal era a miña dor e a miña vergoña que non tiven valor para subir, para acompañar a Cristo até a cima do monte Gólgota.
Hoxe sen militancia, nin política nin relixiosa, procuro ser fiel a min mesmo, ser o mais decente que un ser humano poida ser, evitar o mal, ser consecuente, e aínda que non teño raíces de santo, dar á sociedade parte do que a sociedade me entrega.
Cultivo unha rosa branca
en xuño como xaneiro
para o amigo sincero
que me dá a súa man franca.
E para o cruel que me arrinca
o corazón con que vivo,
cardo nin estruga cultivo;
cultivo a rosa branca.
José Martí.
