Nas sociedades occidentais e as denominadas avanzadas preocúpanos
moito a protección da infancia. Paradoxalmente no mundo hai países onde os nenos son utilizados para a guerra, como escravos laborais e sexuais, para tráfico de órganos, para tráfico de armas ou de droga.
Son nenos coa infancia roubada, pola pasividade das autoridades nacionais e internacionais.
En África, decenas de miles de nenos foron secuestrados polos distintos grupos armados, obrigados a aprender o oficio perverso da guerra e reconvertidos en auténticas máquinas de matar. Para eles “matar
non é un pasatempo, senón a garantía da supervivencia. Se matas, non che matan…”
Para algunhas persoas que exercen labores humanitarios en certos países africanos, desde hai décadas, o seu soño para perseguir sería que “os gobernos occidentais comprometésense a poñer fin ao uso de nenos soldados nas guerras e ao vergoñoso tráfico de armas e diamantes ensanguentados”.
No libro de Gervasio Sánchez sobre “Salvar aos nenos soldados” pódense ler momentos dramáticos e horribles relatos das vivencias dalgúns deses nenos: “eu matei a un, saqueille o fígado e coloqueino
nun puchero. Era obrigatorio beber o sangue ou utilizala para lavarse a cara e as mans. Non había elección. Matábanche se te negabas, como tiñamos fame, comémonos/comémosnos as vísceras con pito e arroz…”
O peor de todo é que, desde a ONU a través do corpo dos “cascos azuis” necesita un triunfo diplomático internacional, tras os seus rotundos fracasos en Somalia e Ruanda, o ridículo en Angola, a humillación en Bosnia- Herzegovina onda pasividade en Timor Oriental. De novo, aparecían en Serra Leona con toda a súa crueza a síndrome africana e a ineptitude internacional, continuando con total impunidade a constante violación dos Dereitos Humanos.
