Renovar a lexislación europea sobre combustibles alternativos non vai ser doado. E moito menos se esta lexislación non se basea na coparticipación ou bo entendemento coa industria.
Neste senso, a eurodeputada vasca Izaskun Bilbao solicitaba recentemente que tal renovación sexa consecuencia dunha escoita pragmática, activa, esixente e comprometida cara a industria, a ciencia e os centros tecnolóxicos porque para que as boas intencións non inhiban progresos que xa contribuen a descarbonizar o transporte e que poidan financiar a necesaria transición cara unha mobilidade máis sustentable, “hai que facela coa industria, non contra a industria”.
Xa no seu momento, o exdeputado vasco Josu Jon Imaz advertía sobre o perigo de que os eslogans, a obsesión por se presentar como o máis verde, o máis limpo e o máis comprometido, unha especie de teoloxía, “substitúa á tecnoloxía”. Josu Jon Imaz é actualmente directivo dunha empresa enerxética comprometida cos combustibles alternativos.
“Declarar non elixibles os combustibles procedentes de cultivos alimentarios ou forraxeiros que poden producir cambios no uso da terra e ameazar territorio forestal”, dixo a eurodeputada vasca, para engadir que “son un acerto as medidas formuladas para que a introdución destes combustibles sustentables non anime prácticas fraudulentas e afecte á libre competencia nun sector difícil de descarbonizar e no que menos maduras están as tecnoloxías que deben axudar a acadalo”.
Hai combustibles alternativos, moitos deles derivados de fontes distintas do petróleo, cuxa maioría se producen dentro do mesmo país, o que reduce a nosa dependencia do petróleo importado, e algúns que proceden de fontes renovables. A miúdo producen menos contaminación que a gasolina ou o diesel.
Cada combustible ten unha combinación única de beneficios como a disponibilidade, a compatibilidade do veículo (tamén o barco) que non sexan as fontes de combustibles tradicionais como o petróleo, o carbón, o gas natural e o propano.
Na actualidade dispoñemos de máis dunha ducia de fontes alternativas de combustible en produción en todo o mundo. Algúns deles inclúen gasolina, diesel, gas natural e combustibles nucleares como o uranio e o torio. Entre os combustibles alternativos máis populares está o biodiesel, feito de aceite vexetal, graxas animais e graxa para cociñar. Outros inclúenbioalcol, electricidade almacenada, hidróxeno, metano non fósil, aceite vexetal e mesmo o propano.
Moitos destes combustibles alternativos producen menos contamiñación que a gasolina ou o diesel: o etanol é elaborado no país con derivados do millo e outras colleitas e produce menos emisións de gas de invernadoiro que os combustibles convencionais; o biodiesel extráese de aceites vexetais e graxas animais e, polo xeral, produce menos contamiñadores de aire que o gasoil a base de petróleo; o gas natural é un combustible fósil que xera menos contamiñadores de aire a gases de invernadoiro; o propano (tamén chamado gas de petróleo licuado) é un combustible fósil abundante no país, que xera contamiñadores de aire e gases de invernadoiro menos daninos, e o hidróxeno pode ser producido no país a partir de combustibles fósiles (como o carbón), enerxía nuclear, ou recursos renovables como a enerxía hidroeléctrica. (Os vehículos de célula de combustible que utilizan hidróxeno puro non emiten contamiñantes de aire).É cuestión de elixir, e facelo axeitadamente.
