No 40º Congreso Federal do PSOE falouse de liberdade e de memoria, cunha homenaxe ao pasado que buscaba que os invitados especiais, González e Zapatero, atopásense a gusto. González no seu discurso, pronunciado máis que desde un atril, desde un púlpito, exhortou ao “compañeiro secretario xeral” (así se dirixiu a Pedro Sánchez) a estimular a liberdade “de opinar críticamente” dentro do PSOE.
É unha pena que o catedrático emérito, o vello roquero, non falase tamén de defender a liberdade individual, porque basta un repaso á realidade para descubrir que Sánchez e os seus 22 ministros demostran día a día coas súas leis e decretos que o seu é precisamente o contrario, a redución progresiva desa liberdade. A súa maneira de gobernar descansa na necesidade de que se confíe a cegas na “experiencia, saber e boas intencións” de papá Estado. Para que preocuparse en decidir en función da autodeterminación persoal, se xa o Goberno encárgase de iso! Por suposto se alguén rexeita este esforzo (que desagradecidos e ignorantes hai en todas partes!) e decide manifestar a súa desconformidade, caia sobre el todo o peso da Lei!
Así, se se quere ter (agora dise adoptar) unha mascota haberá que facer un curso, que co tempo incluirá un módulo de perspectiva de xénero, porque non é o mesmo ter un can que unha cadela. O prezo de compra ou alugueiro dun piso non o fixará o mercado senón o BOE. As empresas verán limitados os seus beneficios e por suposto, haberá que superar as cuestións de conciencia: os abortos ou a eutanasia practicaranse, aínda que os médicos teñan impedimentos morais. Todo isto é o que o noso Goberno entende por liberdade individual.
González e Zapatero, socialistas aos que Carlos Herrera denomina “do Antigo Testamento”, tamén reivindicaron a memoria. Pero de que memoria se pode falar ao Goberno autor dunha lei de “Memoria Democrática”, profundamente antidemocrática e máis deseñada para dividir que para lembrar.
De ser verdadeiramente democrática partiría de que a memoria é persoal e, por tanto, non cabe construír desde un relato excluínte, que non admite contradición, unha memoria colectica que impón un pensamento único.
Certamente non hai nada máis intolerante que non respectar que a xente lembre, escriba ou defenda o que queira, e mesmo que #esquecer se ese é o seu desexo.
En fin, do que non se falou nese congreso, é do que verdadeiramente urxe: esforzarse en dar respostas aos desafíos que un mundo en tumultuoso cambio expón e cuestionar os eixos do programa de Sánchez, que pasan por atacar os dereitos á propiedade privada, a liberdade de empresa, a liberdade de expresión, ou a igualdade entre españois. Señores do Goberno saquen as súas mans da miña vida privada, respecten a miña forma de entender o mundo e non decidan por min!
