Cando un tenta repasar o vivido dáse conta das ilusións e proxectos que van quedando polo camiño. Se ademais xa tes máis do medio século de vida es consciente do efémero da existencia así como dos amigos e compañeiros que xa non están entre nós. Seguro que estarán a esperar, pacientemente, nese lugar do que ninguén pode escaparse.
Por iso é moi importante e necesario atoparlle un mínimo sentido á vida. Non só podemos pensar de maneira superficial, en ter parella, fillos ou un traballo estable. En ter diñeiro, propiedades e gozar do lecer ao máximo como nos inculcaron a maioría dos nosos devanceiros. O certo é que non fomos capaces de mellorar o mundo. Non era noso, nin o será dos nosos fillos pero deixámoslles un planeta moito peor, máis inxusto e insolidario.
Que fracasamos, é evidente. O mellor de todo é que para dar un xiro radical á situación depende unicamente de nós mesmos. Unha minoría, acomodada, foi capaz de arrastrarnos ao abismo do pasotismo e a indiferenza para que todo siga igual e sexan eses poucos os que sigan dirixindo os nosos destinos.
Pensar e reflexionar, aproveitando o que queda de verán, sería bo para non seguir estragando o tempo en estupideces e lindeces. Non pensemos unicamente en nós, miremos tamén o temos ao redor noso, no máis próximo e no que de verdade podemos tentar cambiar e mellorar.
