É unha invasión, unha chantaxe, unha nova “marcha verde”, unha crise humanitaria, cada un ten a súa propia idea sobre o que significou a entrada masiva, principalmente de mozas e nenos marroquís, pola fronteira da cidade española de Ceuta. O que é evidente é que as situacións de miseria e de pobreza obrigan á procura de novos caladoiros e oportunidades.
Marrocos segue sendo unha monarquía absoluta onde, o rei e os seus fieis seguidores, ostentan o poder de maneira ditatorial. Enriquecéndose ilicitamente, a través da corrupción e a conta da miseria da maioría dos cidadáns. Non respectan os Dereitos Humanos e de xeito paradoxal, posúen un ministro dos Dereitos Humanos, con xornalistas, disidentes políticos e homosexuais nos cárceres.
A maioría dos cidadáns españois somos conscientes de que nos conflitos internacionais todos os grupos políticos e a sociedade en xeral temos que estar unidos, baixo o paraugas do xefe do Estado, do presidente do Goberno e do propio Goberno da nación.
Hai moitos anos que os migrantes chegan, en ondas, ás costas españolas e doutros países en busca de oportunidades. Son pobres, sen apenas recursos. Os gobernos dos seus países de orixe reciben axudas económicas internacionais para o desenvolvemento de políticas sociais, de emprego e de reactivación económica. Na maioría das ocasións quedan nos petos dos seus propios dirixentes, sen ningún tipo de control. A desigualdade social e a miseria endémica segue sendo o máis habitual.
Na precaria situación dalgúns países africanos, como é o caso de Marrocos, Francia ten moita responsabilidade porque prefire seguir mirando para outro lado, continuando beneficiarse da man de obra barata e da explotación dos recursos naturais.
