“Recendo a gloria”. Luís Celeiro

O desenvolvemento da sociedade e da ciencia andan emparellados, arrastrando un polo outro e
dándolles traballo aos investigadores, que queren saber e expoñer o que ocorre e por que ocorre,
cales son as causas, os procesos e as miles de combinacións que poden producirse en cada proceso.
Todo é importante, pero agora unha investigación universitaria presentada na Facultade de
Veterinaria galega, demostra que o estudo do epitelio, dese tecido celular que recobre as superficies
externas e internas do corpo, é importante e fundamental para coñecer a razón pola que moitas
especies teñen un nivel reducido de reproducións.
Recoñecer á parella polo cheiro é un dos bos camiños para achegarse a ela, para arrimarse a ela e
descubrir as rexións sensoriais e non sensoriais do seu corpo manso. A investigadora Dorinda Torres,
referíndose ao linguado, di que os machos nados e criados en cativerio (os de piscifactoría)
desenvolven o seu órgano reprodutor, pero con importantes deficiencias e alteracións, que non
permiten fecundar os ovos de xeito natural.
A importancia do olor é evidente. Ninguén sente atracción por unha parella que alcatrea. Xa o dicía
Gumersindo de Tralocastro, antes de asinar, hai que ulir e percibir con agrado aquel corpo que se
achega, no mar ou na terra. No caso do linguado senegalés, “unha das especies con maior interese
para a diversificación da acuicultura europea”, as empresas produtoras teñen que reconducir as
alteracións nos olores que impiden o recoñecemento da parella e obstaculizan o proceso de
reprodución do linguado, criado e alimentado en catividade.
A catividade ten o seu propio cheiro, na maioría das veces, insoportable. A vostede gústalle o olor da
piscifactoría? E o cheiro do silo da herba verde? Non! Á maioría das persoas agrádanlles aqueles
olores que lles reproducen tempos pasados, da infancia, da casa ou da escola. Olores da vida e das
vivencias, das loucuras e do traballo, do esforzo e da razón. Aí está, presente de por vida, o olor das
persoas que amas, que vai, como o son da auga da fonte, no pensamento, nos recordos e na alma.
A auga, por clara que sexa, din que non ten olor, color nin sabor, pero á Tía Manuela gústalle
escoitala pasar e úlelle o seu rastro no regato. Esa auga da fonte fría, ”ten recendo e sabor a gloria”.