“Estrelas de ouro”. Luís Celeiro

Sería ben escoitar o falar da xente, tamén o daqueles que falan calando. É moi interesante e
gratificante o falar dos que escoitan e o daqueles que din algo, ese falar que é exactamente a
contraposición dos que falan por falar. Uxío Novoneyra ten entre os seus poemas varios dun só
verso, un deles é acaído para esta situación, ”De tanto calar xa falo eu solo”. Si señor! Un verso co
falar do mundo enteiro, que anticipaba a enorme soidade da Galicia do interior e montañosa,
daquela xente, da nosa xente e dos nosos mortos.
A soidade da nosa Galicia que está “borrosa na historia”, aínda que “sabemos que ti podes ser outra
cousa”. Sabeo a xente do pobo, e sabíao toda aquela xente que fuxiu na procura dunha codia de
pan. Moita daquela xente que non poido volver e da que non queda memoria.
Menos mal que queda a poesía dos poetas da terra, como Ramón Cabanillas e moitos outros que
aportan á cultura galega un respecto encomiable. Se falamos de Cabanillas, falamos da nosa terra,
falamos daquel home namorado do seu Cambados natal, “pobre, fidalgo e soñador”, do Samos
lugués e do Cebreiro do Santo Grial, alá no alto, na mesma entrada do Camiño de Santiago en
Galicia, por onde andan e paran os peregrinos.
Pois, falando de memoria e do Cebreiro, hai cen anos que se publicou “Na noite estrelecida”, de
Ramón Cabanillas. E, dende aquel 1926, o poeta e os seus versos foron nexo de unión (con Samos no
camiño) entre o Cebreiro de Pedrafita e o Cambados arousán. Unión que se afianza co traballo
intelectual do mestre Manuel Núñez Pérez, natural da montaña de Lugo e profesionalmente docente
en centros de ensino pontevedreses.
En “Na noite estrelecida” aparecen tres composicións poéticas, as tres loadas polos estudosos e
académicos. As tres, meritorias. Unha delas é “O cabaleiro do Sant Grial”. Para honrar ao seu autor,
cen anos despois da súa publicación, o oito do vindeiro mes de agosto, farase un acto en O Cebreiro.
Os promotores, o citado Manuel Nuñez; o párroco, Francisco Castro; o académico, Francisco
Fernández Rei; os integrantes da Asociación de Periodistas e Estudosos do Camiño de Santiago e
todas aquelas persoas que o desexen, poderán ver as “estrelas de ouro no ceo” e ler en voz alta, as
veces que faga falta, os versos deste poema. Parabéns!