Estou convencido de que o retorno do Deportivo á Primeira División do fútbol español é tan merecido polo equipo e a xunta directiva deste como pola afección, que souberon agardar oito anos a que se producise esa volta sen nunca ter renunciado á posibilidade de ver a evolución dos seus xogadores no céspede de Riazor fronte a outros equipos da mesma categoría (sen desbotar os torneos europeos, en absoluto alleos ao historial do centenario club galego) e sen que minguara o número de socios.
Onte o Depor pechou no estadio de Riazor a tempada 2025/2026 enfrontándose ao Las Palmas nun partido sen historia deputado polos deportivistas desde a conformidade co resultado de 1-2 (a prol do equipo grancanario, evidentemente). Este resultado, malia ser contrario aos intereses do equipo coruñés, non creou ningún incomodo. Houbo conformismo -certamente o Depor non se esforzou en demasía para gañar o encontro- e os seareiros tampouco amosaron moito desgusto co acontecido. Invadiron o campo desoíndo os chamados a non facelo e as buguinas dos camións formigoneiras de Carballo, coas cores tradicionais azul e brancas a xirar constantemente na cuba cementeira, fixo que moitos lembraran a Fran, Bebeto, Manuel Pablo, Mauro Silva e compaña que fixeron realidade a consecución dos seis títulos oficiais que o club loce nas súas vitrinas.
Ábrese deste xeito un novo período, coma sempre ilusionante para a cidade e Galicia, no que é obrigado incluír ao Celta de Vigo que pasea a cor celeste polos campos de fútbol de Primeira de España e Europa e que, como é tradicional, significará asimesmo a posta a punto da non menos tradicional rivalidade futbolística entre ambos.
Que sexa para ben, no marco dunha rivalidade ben entendida e fraterna.
