Os que levamos un certo tempo comprometidos en movementos veciñais e sociais estamos fartos de ver tanto cinismo e hipocrisía, como o demostran certos personaxes da vida pública, desde políticos, financeiros, empresarios, xornalistas e escritores que parecen vivir nunha realidade paralela e moi diferente á que nos toca enfrontarnos, cada día, á maioría de mortais.
Falan alegremente de cuestións puntuais como os desaloxos, os indixentes, os sen teito, os drogodependentes, os comedores sociais ou sobre as entidades benéficas coma se non fose con eles e o peor é que se atreven a ofrecer consellos e a sinalar a certos colectivos como de fracasados e parasitos sociais, sen pensar que eles son uns “privilexiados”, grazas ao sistema social e económico establecido e que de ningunha maneira queren deixar escapar nin perder.
Habería que lembrarlles a todos estes iluminados, pelotas, especuladores, corruptos e prostitutos do poder, que ninguén está libre de ser vítima dun abuso ou estafa bancaria, dunha neglixencia administrativa ou simplemente dunha enfermidade crónica ou a perda do posto de traballo para terminar caendo nunha situación de vulnerabilidade.
Non podemos cuspir, alegremente, na cara dos demais cando nós temos moito responsabilidade de contribuír, por acción ou omisión, a estas crises económicas, sociais e de valores.
