“Nos roban el futuro” – Manuel Domínguez

10 Novembro 2025

Desde el poder nos roban el futuro.

Una de las causas de la depresión es no ver el mañana, y peor aun cuando esa depresión es colectiva.

Acabo de ver en tv, que dicen que en el futuro uno de cada tres vivirá solo.

Se habla de enfocar las nuevas construcciones a un solo dormitorio, que nada alego a que no exista, si me opongo a que ese sea el interés básico, la construcción mayoritaria, en base a la tragedia que hoy vivimos que la extienden al futuro, como si ya no hubiera o hubiese  un mañana. Como si la crisis fuera eterna, cierto que hoy los hijos viven peor que los abuelos, y los nietos peor que los padres, pero esto tendrá un punto final.

Hoy no es ayer y mañana no es hoy.

Se está trasmitiendo que el futuro que se acerca será trágico, que todo puede ir a peor. Cuando  la solución es que el piso de dos habitaciones puede ayudar al triste solitario a tener compañía alquilando la otra habitación, no solo presta compañía sino unos ingresos extras.

Es que aparte de ser trágicos  carecen de imaginación.

De seguir la actual situación llegara un punto de no retorno, y las revueltas sociales serán tan grandes, que no habrá otra solución que regresa al pasado, de antaño, donde el padre  mantenía él solo a toda la familia.

Y perderán en este conflicto los que más tienen, el que nada tiene nada pierde.

Desde las instituciones  se está sembrado el fracaso, no individual, colectivo.

Los lobos nunca eligen como líder de la manada, al lobo más débil, al enfermizo, al inútil, sino al macho alfa. Tendremos que aprender de los lobos.

Outros artigos

“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz

“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...

+

“La cantina móvil de Cruz Roja”. José Castro López

Las mejores iniciativas sociales suelen ser también las más sencillas, no necesitangrandes edificios ni presupuestos millonarios, basta una buena idea y la voluntad deponer a las personas en el centro. Ocurre con muchas propuestas, tanto de iniciativaprivada como de...

+

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

Demasiada hipocrisía en materia de vivenda por parte de moito axentes políticos, sociais e empresariais. A vivenda continúa sendo un negocio e moi rendible para uns poucos propietarios sen escrúpulos, para os fondos voitre, grupos inmobiliarios e grandes propietarios,...

+

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

A Casa da Cultura de Antas de Ulla chámase Teresa Batán. Bautizárona co nome da muller que entregou a vida á Biblioteca do seu pobo. Para min é Teresa de Antas desde hai máis de trinta anos, amiga admirada pola dedicación preocupada pola cultura e polos nenos. Na...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

Pepa Millán, a portavoz de Vox no  Congreso dos Deputados, xoga a, como mínimo, dúas bandas: ou se engana ou nos engana ao enxuiciar o que acontece estes días en Ceuta onde, desde os días 30 e 31 de xullo pasado vén falando da necesidade de expulsar da cidade autónoma...

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Axúdanlles moito máis aos estranxeiros que ás familias humildes da zona”. Observo como unha muller inmigrante, entregaba un cupón de alimentos, e saía do supermercado con dous carros repletos de comida, mentres que a unha veciña, sen apenas recursos, só lle dan unha...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.