A Área Sanitaria de Santiago de Compostela e Barbanza quere sumarse á concienciación para a prevención no Día Mundial do Alzhéimer que se celebra cada 21 de setembro e faino unto a AGADEA. A Asociación Galega desta Enfermidade puxo mesas informativas nos hospitais Clínico e no Barbanza, que foron visitadas por representantes da dirección e do servizo de neuroloxía.
Segundo lembran dende a Área, en Galicia hai preto de 36.000 pacientes con demencia e ao “ser unha enfermidade idade-dependente, o seu número está a incrementarse (prevese que nos próximos anos aumente un 30%)”.
De feito, cada ano diagnostícanse 5.700 pacientes novos con demencia na nosa comunidade, segundo datos da Sociedade Galega de Neuroloxía.
A Unidade de Neuroloxía Cognitiva do Servizo de Neuroloxía da área Sanitaria de Santiago-Barbanza atendeu, o pasado ano, 1.800 pacientes con sospeita de deterioración Cognitiva dos que 300 teñen enfermidade de alzhéimer, e realiza seguimento a preto de 2.800 pacientes ao ano. “Aínda que as cifras son moi variábeis segundo a área estudada, o DCL vese no 25% da poboación anciá e só nun 10% destes pacientes son os síntomas iniciais dunha demencia”, informan dende a Área, lembrando que “malia ter transcorrido máis dun século dende a súa descrición, a causa da enfermidade de alzhéimer non se coñece, pero, con todo, identificouse que un depósito anormal dunha proteína (amiloide beta) no interior das neuronas é un factor crave na evolución da enfermidade, iniciando probablemente procesos inflamatorios que levan á aparición e/o á progresión dos síntomas”.
A herdanza explica unha porcentaxe mínima de casos. É máis frecuente en mulleres nunha relación 2:1 e identificáronse factores de risco que son evitábeis: traumatismos craniais, obesidade, sedentarismo, diabetes, hipertensión, alcol e o tabaquismo. Tamén poden influír outros factores como o illamento social, a depresión, a xordeira e a ausencia de exercicio intelectual (lectura, escritura, traballos manuais, viaxar, aprender idiomas, etc.).
Dende o SERGAS sinalan que o diagnóstico da enfermidade é clínico e esixe desbotar procesos cerebrais que poidan explicar os síntomas do paciente. O progreso da atrofia cerebral en estudos de neuro-imaxe (TAC e/o RM cerebral) xunto coa Tomografía de Emisión de Positróns (PET) permiten excluír outras enfermidades e demostrar a hipoactividade da cortiza cerebral polo que se consideraron de gran utilidade no diagnóstico inicial do proceso.
Nos últimos anos, o estudo do líquido cefalorraquídeo (que esixe unha punción lumbar) permite unha confirmación diagnóstica máis precisa ao demostrar alteracións dos niveis das proteínas relacionadas coa evolución do proceso (beta amiloide e tau). Na actualidade estase a realizar a medición destas mesmas proteínas en sangue, o que evita a realización dunha punción lumbar que habería que repetir en caso dun resultado dubidoso.
Non existe tratamento curativo e a eficacia dos fármacos actualmente dispoñíbeis é limitada conseguindo nalgúns casos retardar a progresión da enfermidade.
