Os datos do servizo europeo Copernicus revelan unha expansión temperá e rápida, situándose uns 5 millóns de km² por riba da media habitual para esta época do ano.
Redacción | Co gallo do Día Internacional para a Preservación da Capa de Ozono promovido polas Nacións Unidas cada 16 de setembro, os rexistros científicos volven poñer o foco sobre o estado da atmosfera terrestre. O buraco da capa de ozono sobre a Antártida experimentou este mes un crecemento acelerado, superando amplamente as dimensións medias rexistradas en períodos equivalentes doutros anos.
Segundo os datos facilitados polo Servizo de Monitorización da Atmósfera de Copernicus (CAMS), a finais de agosto a superficie deteriorada xa superaba a extensión de todo o continente antártico. A tendencia continuou nas dúas primeiras semanas do mes: o pasado 12 de setembro o buraco acadou aproximadamente os 25 millóns de quilómetros cadrados, unha cifra preto de 5 millóns de km² superior á media rexistrada para estas datas.
Factores meteorolóxicos e evolución
O fenómeno adoita acadar o seu tamaño máximo entre mediados de setembro e principios de outubro, período no que a radiación solar reacciona coas substancias químicas acumuladas na estratosfera polar. As previsións actuais de Copernicus advirten que a extensión podería aumentar aínda máis nos vindeiros días.
Os puntos chave do episodio actual inclúen:
- Baixas temperaturas estratosféricas: O rápido aumento de superficie estivo impulsado por un descenso marcado das temperaturas a gran altitude, o que favorece a formación de nubes estratosféricas polares onde se activan os compostos que destrúen o ozono.
- Comportamento da masa: A pesar da ampla extensión en superficie, os niveis mínimos da columna de ozono e o déficit global de masa mantéñense dentro dos valores habituais do rexistro histórico recente, sen marcar mínimos extremos.
- Vixilancia continuada: CAMS mantén o seguimento por satélite e modelos preditivos en tempo real para avaliar o impacto da dinámica do vórtice polar durante toda a primavera austral.
Aínda que a variabilidade meteorolóxica anual produce oscilacións notables coma a deste exercicio, a comunidade científica subliña que as medidas internacionais recollidas no Protocolo de Montreal continúan a dar resultados, mantendo a tendencia global cara á recuperación gradual do escudo que protexe a vida na Terra da radiación ultravioleta.
