Pascual Vidal era veterinario -coido que o único de Ribeira- coñecido en toda a contorna. Residía coa súa familia (se mal non lembro dona e dous fillos) na praza de Pontevedra, esta lugar de xogos da rapazada dos anos 50 do século pasado sen máis atractivo ca unha farola ben potente que alumaba abondosamente aos que, daquela, xogabamos aos “Tres marinos a la mar”, ao “burro”, ao pión ou ao “tres pés, quietos”, amais obviamente ao fútbol co cabreo permanente do zapateiro con obradoiro situado na parte de enriba da praza e o marmorista que ocupaba o baixo do edificio coñecido como “a casa das meigas”, sinistra casa de pedra na que o único síntoma de vida era a estadía circunstancial de marmorista que guindaba recortes de mármore contra a chavalería que consumía enerxía na praza.
Unha das peculiaridades do veterinario don Pascual Vidal era a súa afabilidade: amable, dilixente, cumpridor no seu labor profesional que o levaba a tódolos currunchos do concello ribeirense e coido que máis aló sempre a bordo do seu inefable biscúter, un mini-coche no que o condutor non precisaba de permiso de conducir, de moi escaso peso e que se podía empurrar doadamente, motivo polo que non precisaba de marcha atrás.
De orixe francesa, o biscúer tamén se fabricou en España por Autonacional, S.A., e o de don Pascual foi dos coches máis coñecidos de toda a comarca. E o seu propietario, un pioneiro da marca no Barbanza. O biscúter tiña un motor dun cilindro e a súa potencia podía acadar ata 9 cabalos de forza. Grazas a elo era quen de chegar a unha velocidade de 75 quilómetros por hora.
A carrocería estaba fabricada en aluminio e fibra de vidro. Carecía de xanelas e era tan baixo que foi coñecido popularmente como “a sapatilla”.
Outro pioneiro, este dos ciclomotores, foi un dos fillos da familia Cadenas, con pazo familiar na estrada de Martín. O seu era un ciclomotor: bicicleta cun motor que se acoplaba á roda dianteira e, por frotación, puña en marcha ese motor que evitaba o pedaleo. Coido que foi o único ciclomotor que, nos anos 50, circulaba polas estradas de Ribeira e, probablemente, do Barbanza.
Outro pioneiro -este en Castiñeiras- foi o pequeno industrial que elaboraba e distribuía a lixivia “A Carrula”, que transportaba para o reparto nunha “camioneta” que, a escasa velocidade, circulaba por Bandaurrío, O Touro, Castiñeiras case sempre con media ducia de rapaces colgados das súas balderas, realizando asimesmo o reparto da lixivia pola comarca barbanzá.
Eran os inefables anos 50, cando o aceite que se puña á venda era extraído cunha bomba de manivela do bidón que o contiña.
