“Tolo de remate”. Luís Celeiro

Pensaba que era o dono do lugar, do pobo e do mundo. Moitos dos seus non lle facían caso. Outros
seguíano como se fose un Deus, como se fose o verdadeiro amo e con poderes sobrenaturais para
acordar, decidir, discrepar e cambiar de opinión e de slogan como cambia o tempo. Como se nada
pasara, igual que se ninguén escoitara. A Elpidio, home ignorante, fantoche e fanfarrón, os veciños
queríanlle mal e a maioría deles desprezábano por todo e, sobre todo, pola súa actitude de matón.
Calzaba zapatos con polainas de coiro, tiña licencia de caza e colgaba a escopeta detrás da porta da
entrada. Era o orgulloso marido de Elvirita, a ama da casa, a filla dun señorito daqueles que foran a
menos, pero que mantiñan a vaidade, aínda que xa perdera a querenza da veciñanza. Era un veciño
aproveitado da miseria daqueles tempos e, ao final, tamén morreu.
Os camiños que ían a calquera das leiras do lugar eran del, da súa dona e dos seus fillos, igual que
tódolos carreiros por onde subía o gando para a serra. Todo era del ou deles. Os pastos e as árbores
das extremas eran del, as augas dos camiños, cando chovía, eran para regar as súas hortas; a escola
do pobo tamén era del e del quería que fose a mestra.
Como todo era del, na taberna non pagaba. Tampouco pagaba na feira, fose moito ou pouco o que
mercara. Na misa estaba sempre na primeira fila, rezaba en voz alta e cantaba cando o cura cantaba.
Axeonllábase e levantábase cando procedía, comulgaba e marchaba. A onde iría? Ninguén lle cría
nada, pero ao velo iluminado polas mentiras que contaba, a xente do lugar tíñalle medo.
Ao decatarse que o medo non é un bo acompañante, os homes e mulleres do lugar acordaron
aconsellarlle parar e, daquela, o mesmo medo apoderouse do maligno valente. Foi un acto en
silencio, sen arrogancias e sen berros. A tranquilidade volveu ao lugar, ás casas, ás familias, ás
tabernas e aos traballos colectivos. Elpidio non volveu á igrexa e os seus, os da súa casa, para
protexelo dos raios solares, sentárono nun escano colocado na galería traseira, naquela de cristais
escuros.
Agora, estará na memoria de toda a xente do lugar, que deixará constancia de que a Tía Manuela ten
razón, cando asevera que “en tódolos tempos hai algún home tolo de remate”.