“A benvida social”. José Lago Fernández

18 Marzo 2026

Nun dos nosos xornais viña este luns a noticia da “benvida social” para un neno de Ames, do que se di de seguido que foi o primeiro en ter alí un “bautizo civil”.

Xa en canto vin eses termos, comecei a me preguntar: Que é o que lle pode conceder a nosa sociedade a aquel neno que na foto aparece no regazo dunha muller: o ter acceso á gardería? Desde logo, non coido que precisara da benvida do Concello para participar como bebé no xantar que ía seguir a aquel acto social ou para acollelo na gardería: o único que o bebé pode facer na situación en que se atopa é polo momento seguir recibindo o leite materno ou o biberón que lle poidan procurar os que o coidan. No resto, quédanlle moitos anos para poder aportar o seu voto e mais aínda para estar preparado e facer unha oposición para ter en diante un posto de traballo que lle reporte os beneficios necesarios para a vida.

Hai algo que o xornal poñía en titulares, asegundo semella, para que a xente puidera entender de que “benvida social” se trataba. Trátase, tal como se indica de seguido, dun “bautismo civil”, o primeiro do Concello de Ames. Afeito como un está a considerar o bautismo como un dos sacramentos da Igrexa católica, pensei en primeiro lugar no que ese “bautismo” (?) tivera de sacramento, ao ser este “un signo sensible polo que se transmite a graza de Deus”. Tamén pensei no que, desde o punto de vista terreo, pode ser ese “bautismo”: se sería que o Sr. Alcalde o puidera agasallar cun baño nunha bañeira ou con outro tipo de regalos para darlle a benvida.

A palabra “bautismo” ven do grego “baptidso”, que significa “mergullar”. A razón dese nome está en que, nas súas orixes, o bautismo realizábase por inmersión, como fixo Xoán o Bautista con Xesús no río Xordán, e como se facía na Igrexa ao longo de moitos séculos, metendo ao que se bautizaba na piscina bautismal. Queríase dese xeito significar a limpeza interior que acadaba o catecúmeno, simbolizada na acción purificadora da auga sobre o corpo do bautizando. Co paso do tempo, e buscando a sinxeleza, optouse por facer o bautismo por aspersión, botando auga sobre a cabeza do bautizando, mentres se invocaba á Santísima Trindade, en cuxo nome se bautizaba ao catecúmeno, para que pasara a ser membro da Igrexa de Cristo.

Na foto que se nos ofrece dese acontecemento “social”, ademais do Sr. Alcalde, aparecen na sala outras vinte persoas, e mais tres asentos libres. Mirei ben, a ver se había algunha bañeira para o “bautizo”, pero non vin trazas dela… En calquera caso pedinlle a Deus polo neno, e polos seus pais e demais acompañantes, desexándolles que a nosa sociedade lles dea a benvida, de xeito que todos colaboremos na formación dunha comunidade ben levada, que realice o camiño da vida coa esperanza de atopar, mais alá dela, unha felicidade sen fin.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Leire”. Xulio Xiz

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...