A grandes trazos é o que queda daquel tenente coronel Antonio Tejero que purgou nunha cela galega boa parte da condena de trinta anos de reclusión imposta por un delito de rebelión militar consumado.
Este mércores, con 93 anos ás costas, Tejero Molina -coprotagonista do crebado golpe de Estado do 23 de febreiro de 1981- era unha outra vez nova, agora polo seu pasamento feito público por un dos fillos do ex garda civil.
Foi Tejero un dos símbolos da ultradereita máis nostálxica do franquismo e o último dos tres principais condenados polo fallido golpe de Estado vivo ata onte após o pasamento dos xenerais Miláns del Bosch (en 1997) e Alfonso Armada (en 2013).
Aquel 23 de febreiro pola tarde pillóume nunha ortopedia de Catro Camiños (A Coruña) xunto coa miña muller e unha filla á que tiñamos que dotar de suplementos no calzado. Cando chegamos á casa dos meus sogros, Manuel (ribeirense pai da miña dona) veu cara a min co susto reflectido na faciana preguntando se falara coa radio na que daquela eu traballaba. Diante da miña negativa, Manuel foi moi directo: “Chama inmediatamente porque a Garda Civil entrou esta tarde no Congreso dos Deputados e para min que é un golpe de Estado e na radio andan na túa percura para que informes sobre o que ocorre aquí”.
A partir dese intre todo foi unha tolemia informativa: a xente, na rúa, coma sempre. Os bares, coma sempre tamén e cos televisores aos que pouco caso facían os parroquianos. Pero a radio era un constante ir e vir, ao igual que acontecía coa circulación de vehículos militares. Nos edificios da Policía, Garda Civil, Capitanía Xeneral, cuarteis militares, etc., reforzamento da vixilancia. Xa noite pecha, o convencemento de que, efectivamente, era un golpe de Estado. E na radio, todo parecido coa realidade cotiá era pura casualidade: música e máis música cun denominador común. Este era a anormalidade.
Xa na mencida chegaba un aire de tranquilidade: o facho da Torre de Hércules seguía a marcar o rumbo. O bar do Muro tamén estaba ao seu. Por Prior aparecía unha raiola que semellaba anunciar un bo día para o xa nacente 24 de febreiro. Outra volta ao run run de cada xornada. No Muro recuperábase a actividade e espallábase pola cidade o sentido do café e os churros do Timón e Bonilla.
Aos organizadores do golpe ¿só militar? algo lles proiría. Miláns, Armada e Tejero xa non están, e a historia oficial do que e o por que aínda está por clarexar. Algún día desclasificaranse os documentos que aínda se gardan bajxo sete chaves.
