“Sempre respectable”. Luís Celeiro

01 Febreiro 2026


Era un rapaz coma moitos outros, coma todos os outros do seu lugar e dos outros. Choraba igual que
choran todos, cando hai que chorar, e sufría coma sofren os febles, os desamparados no mundo
organizado polos poderosos. Era loitador preparado para as inclemencias temporais e do tempo. El
era así e non hai nada que pensar nin nada que facer. Quería falar do tren e non podía, quería que o
mundo reparara as inxustizas e non era quen de conseguilo, non podía pensalo e tampouco se
atrevía a contalo.
Aquel home escondíase detrás do seu silencio apoucado, detrás da xustiza social que reclamaba e ao
lado da ponte que colapsaba. Brillaban os seu ollos ao sentir medrar o monte que se queimara. Eran
os mesmos ollos que choraban cando, uns meses antes, tódalas esquinas alampaban e fumegaban
sen parar. Un suplicio, un verdadeiro calvario que acompaña ao corpo doente e á alma perdida e
chea de pesadume e de pena.
Un desastre e despois outro. Veñen seguidos e neles perden os mesmos, sempre perden os mesmos,
os débiles. É igual que o refrán: “se dá o cántaro na pedra ou a pedra no cántaro, perde o cántaro”.
Pero, os políticos que mandan ou queren mandar, e os poderosos, que aínda queren mandar máis,
deberían ter presente a opinión de Mario Benedetti, “quen o había dicir / os verdadeiramente
débiles / nunca se renden”.
As inxustizas, a sen razón, as présas, o egoísmo e a ambición, son males que os mandatarios públicos
deberían curar con eficacia, para seren libres e, con esa liberdade, seren xenerosos e xenerosas.
Quen será responsable dos desastres ferroviarios, dos continuados retrasos de cada día, das cousas
que pasan? Quen será? Ninguén sabe nada. A poboación está ás escuras e quen ten a chave non
quere acender a luz.
E como se quixesen erradicar as evidencias e mentres tanto distráense pelexando entre eles e entre
elas. Dende esta modesta tribuna, a Tía Manuela pídelles sosego e resolución, atención aos servizos
públicos e consideración á cidadanía, aos homes e mulleres deste mundo, que é de todos e no que
todos caben (cabemos). Os que exercen a gobernanza deberían, por todos os medios, evitar o
conflito e a dispersión da atención, para centrarse no feito de que a cidadanía é unha pluralidade de
persoas iguais en dereitos e sempre respectable.

Outros artigos

“El Rey legitimó la Corona”. José Castro López

El Gobierno dio un paso significativo desclasificando documentos del fallido golpe de Estado del 23 de febrero de 1981. Aquel día, con la irrupción de Antonio Tejero en el Congreso, la incertidumbre paralizó al país y la joven democracia española vivió su momento más...

+

“Catálogo de estrellas”. Mario Clavell

Hace tres semanas fue publicado el muy simpar catálogo REGALADE que enumera y da distancias y medidas de ochenta millones de galaxias en el cosmos observable. Distan hasta seis mil millones de años luz, y permite que los astrónomos identifiquen muchas más galaxias y...

+

Publicidade

PEL

Revista en papel

Opinión

“Las cartas que unían familias”. José Castro López

“Las cartas que unían familias”. José Castro López

El cierre del servicio estatal de correos en Dinamarca con más de cuatro siglos dehistoria es una de esas noticias que quedan eclipsadas por la rabiosa actualidad. Sinembargo, su significado es profundo. No se trata solo de una reestructuración logísticade los...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.