O deputado-portavoz de ERC, Gabriel Rufián, deu un primeiro paso para unir os partidos situados á esquerda do PSOE.
Unhas 500 persoas -a maioría curiosas por coñecer unha probable oferta de unidade das esquerdas á esquerda do PSOE, dado o pegamento interesado das forzas da dereita española- congregáronse este mércores en Madrid para asistir en directo á que se supuña ía ser a colocación da primeira pedra dunha esquerda cada vez máis definida na vella e tantas veces rompida España.
Moitos calaron, uns poucos falaron; pero a memoria só traía a min as verbas dun vello amjgo de José Mujica: “Se nos poñemos a discutir sobre as cousas que vemos diferente, imos pasarnos a vida discutindo. Se traballamos no que estamos de acordo, pasarémonos a vida traballando”.
As catro forzas que integran o espazo Sumar presentes no Goberno oficializarán a súa vontade de concorrer xuntas ás probables xerais cun proxecto renovado e aberto a máis aliados, abríndose a conversa ao tempo que se removían inercias; pero non houbo un paso decidido cara adiante. Por este motivo nada se pode dicir sobre como está cada un dos partidos chamados á conformación dun novo grupo político que vigorice a esquerda nun momento indeterminado no que Podemos garda silencio e o BNG e outras forzas nacionalistas manteñen a súa consideración de seren autoorganizacións centrais no eido electoral.
O que se impuxo foi un compás de espera cara a formación dunha fronte ampla que permita que se chegue a un reparto por provincias para que, en cada circunscrición, se estableza un reparto po provincia para que en cada circunscrición concorra a forza con maior arraigamento.
Polo tanto, cautela e axitar o taboleiro que leva meses encolleito, mais evitando compromisos prematuros.
Unidas Podemos, en 2016, ou a proposta Sumar en 2023, foron candidaturas amplas de esquerda cun resultado só parcialmente satisfactorio, cuxo alcance non debe ser obxectivo nas vindeiras eleccións xerais.
