“Composteláns de Rodeiro”. Luís Celeiro

Divina Varela de Rodeiro e Julio Vázquez, tamén de Rodeiro, crearon un mundo novo en Santiago de
Compostela, un fermoso e discreto recuncho na entrada do Camiño de Santiago, na mesma rúa de
San Pedro, ao carón do Panteón de Galegos Ilustres, de San Domingos de Bonaval, dos Museos do
Pobo Galego e de Arte Contemporánea, na ourela da cidade ou no mesmo corazón dela, onde se
asenta a capital de Galicia. Un mundo enteiro, ao redor do bar Rodeiro, con toda a xente de tódalas
partes de país.
E, agora, despois de varias décadas, pecha definitivamente e deixará no maxín dos habitantes dese
mundo de clientes e amigos, os recordos de benquerenza e a seguridade de que O Rodeiro foi moito
máis ca un bar, foi alento para a xente, para a pedra, o Camiño e a memoria. Era un espazo para a
diversidade, para a integración e a comprensión, onde tódalas mans agarraban do mesmo pan.
Os obreiros comían no Rodeiro, o profesorado da Universidade, estudantes, investigadores,
científicas, políticos, empresarios, mestres, xornalistas, artistas e relixiosos comían neste
establecemento que tiña sempre todas as súas portas abertas. Alí estaban representantes da
avogacía e do funcionariado, reloxeiros, deputados, taxistas e parados, líderes, lideresas e, moitas
veces, poetas e tertulianas de prestixiosos faladoiros. Divina, sempre traballando, atendendo á
xente, conversando, servindo e cociñando.
Era unha das casas que tiñan os de Ourense en Santiago de Compostela, os de toda a provincia de
Pontevedra ou de Lugo, os da Mariña e os de Ferrolterra, os da Costa da Morte e aqueles que
chegaban de fóra. Para todos foi un pracer enorme contar con este lugar, con este espazo de sosego,
remanso de amizade e sitio de bo viño, do Ribeiro ou das Rías Baixas, de Valdeorras ou da Ribeira
Sacra, das beiras do Sil ou do Miño, deses vellos viñedos aos que tanto lles querían os romanos.
O caldo do Rodeiro sabía a gloria. Todos os pratos eran saborosos e o acougo alongábase entre prato
e prato, estendíase na sobremesa como un mantel de liño e aguantaba ata o café do día seguinte,
ata sempre. Era para moitos e moitas a súa casa. Por iso a Tía Manuela quere agradecer
publicamente o magnífico traballo de Divina e Julio, dous composteláns de Rodeiro, dúas persoas de
ben. De alí, de xunto ao Faro.