“Un despropósito que rompe a igualdade entre comunidades” – José Luis Calo

10 Xaneiro 2026

O debate sobre o novo modelo de financiamento autonómico está a derivar nun auténtico despropósito político e institucional. O que debería ser unha negociación multilateral, transparente e baseada en criterios obxectivos de equidade e solidariedade, estase a converter nun acordo feito á medida de Cataluña, negociado de maneira bilateral e imposto posteriormente ao conxunto das comunidades autónomas.

Non estamos a falar dun simple axuste técnico. Estamos ante unha modificación de enorme calado que afecta directamente ao principio básico de igualdade entre cidadáns, vivan onde vivan. Financiar de maneira claramente desproporcionada a Cataluña fronte ao resto das comunidades supón romper o equilibrio do sistema e introducir un agravio comparativo inasumible.

Como advertía Montesquieu, “unha inxustiza feita a un só é unha ameaza dirixida a todos”. E iso é exactamente o que está en xogo: cando se privilexia a unha comunidade por razóns políticas, estase poñendo en risco o dereito á igualdade do conxunto da cidadanía española.

O máis grave non é só o fondo, senón tamén a forma. Non houbo negociación real nin debate serio cos territorios. O que se escoitou foron explicacións confusas, argumentos caóticos e xustificacións difíciles de entender para tratar de explicar o inexplicable: que o modelo de financiamento de todos se pacte con forzas independentistas cuxoobxectivo declarado non é fortalecer o Estado, senón debilitalo.

Este tipo de acordos non responden a criterios de xustiza social nin de eficiencia económica, senón a necesidades políticas conxunturais. Utilízase o financiamento autonómico como moeda de cambio para garantir apoios parlamentarios, sen medir as consecuencias a medio e longo prazo para o conxunto do país.

A solidariedade interterritorial non pode converterse nunha coartada para privilexios. Tampouco é aceptable que comunidades con menor capacidade financeira ou con maiores necesidades vexan limitada a súa marxe de actuación mentres outras reciben un trato preferente. Iso non é solidariedade: é desigualdade institucionalizada.

España precisa un modelo de financiamento xusto, estable e consensuado, no que todas as comunidades autónomas participen en igualdade de condicións. O que non precisa é un sistema feito a golpe de pacto político, servido frío ao resto dos territorios e presentado como un feito consumado.
Este camiño non só é un erro: é unha irresponsabilidade que pon en risco a cohesión territorial, a lealdade institucional e a confianza entre administracións. Por iso, non pode nin debe ser aceptado.

José Luis Calo é coordinador de UCIN Galicia.

Outros artigos

“Juan Magán” – Xulio Xiz

Estes días, Merce e máis eu, mergullámonos cada día no multitudinario ambiente festeiro, disfrutamos coa venerable presencia de Celtas Cortos e ousamos asistir ao concerto de Juan Magán. Con relativo coñecemento do actual mundo musical, que navega de Camilo a India,...

+

“Loita nas rúas e nos despachos” – José Manuel Pena

Bandeiras anticonstitucionais e falanxistas, cánticos franquistas, insultos e odio cara a todos aqueles que non pensan como eles, é a imaxe desagradable e vergoñosa que demostraron un grupo de mozos, algúns menores de idade, na capital de España. Algúns nos...

+

“Cuando la huelga cambia de destinatario”. José Castro López

Vaya por delante que la huelga es una conquista consagrada que tienen los trabajadorespara reivindicar y defender sus derechos. De hecho, en lo que llevamos de democraciatodas las huelgas generales se convocaron por razones laborales contra las políticas delGobierno...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.