“Santiago e o seu patrimonio: a urxencia dun cambio de rumbo”. José Luís Calo

Tras a visita á Biblioteca da Catedral e ao convento de San Francisco, impónse unha
conclusión: Santiago de Compostela conserva un patrimonio monumental e documental
de valor incalculable, pero a súa posta en valor vese frenada pola burocracia e a falta de
recursos.
O que debería ser un orgullo colectivo —un motor de coñecemento, turismo e
desenvolvemento cultural— convértese a miúdo nunha carreira de obstáculos
administrativos.
Segundo os últimos datos do Instituto do Patrimonio Cultural de España, máis do 40 %
dos bens catalogados en Galicia precisan actuacións urxentes de conservación. Non
obstante, os orzamentos destinados á cultura na comunidade apenas superan o 0,7 % do
gasto público total, unha cifra moi por baixo da media europea.
A isto súmase a escaseza de persoal técnico e especializado, que ralentiza inventarios,
restauracións e proxectos de difusión.
Neste contexto, as administracións públicas, tanto a Xunta como o Estado, deberían
reconsiderar as súas prioridades. O patrimonio non pode depender de xestións lentas nin
de orzamentos testemuñais. Fai falla un cambio de rumbo, unha política cultural estable,
transversal e sostida no tempo, que poña a cultura no centro da vida cidadá.
Dicía Emilia Pardo Bazán —galega universal e defensora incansable do saber—:
“A cultura é o mellor patrimonio que pode ter un pobo; o único que non se perde
nin se rouba.”
Hoxe máis que nunca, esas palabras deberían soar nos despachos onde se deciden os
orzamentos e as prioridades.
Estando en Santiago de Compostela, cidade Patrimonio da Humanidade e símbolo do
encontro cultural, sería desexable que todas as institucións culturais traballasen unidas:
arquivos, bibliotecas, museos, universidades e fundacións. Só mediante a colaboración e
o intercambio poderemos enriquecer o noso coñecemento común e proxectalo cara ao
futuro.
A cultura non é un adorno nin unha carga orzamentaria: é un investimento en cidadanía,
identidade e liberdade. Reclamamos, por tanto, que se deixe de poñer trabas ao talento,
ao estudo e á conservación do que nos define. Porque sen cultura, non hai progreso
posible.