Hai que ver o finísimo olfato que ten Donald Trump para aparecer sempre onde pode
sacar algo —xa sexa petróleo, protagonismo ou votos. O que non se pode negar é que o
home é listo coma un allo… e perigoso coma un toxo seco en día de vento.
Acabamos de ver como o primeiro continxente de soldados estadounidenses chega a
Israel, baixo as ordes do almirante Brad Cooper, para “apoiar” o acordo entre Israel e
Hamás. E, curiosamente, todo isto baixo o paraugas do señor Trump, que asinou ese
acordo coma quen regala unha empanada nun mitin: con moito espectáculo, poucas
calorías morais e moita intención electoral.
Pero atención: estes soldados non van pisar Gaza. Non, non. Van estar na retagarda,
facendo labores de loxística, seguridade e planificación. Que é como dicir: “Estamos
aquí, pero sen mancharnos as mans”. Ou dito doutro xeito: os que mandan non queren
morrer, só mandar. Un clásico.
Agora ben, a pregunta que me fago, como galego que observa o mundo cun chisco de
retranca, é:
¿A qué xogamos? A salvadores ou a incendiarios?
Porque mentres nos venden a imaxe dun Trump diplomático, que asina acordos de paz
como quen reparte caramelos no Entroido, detrás hai movementos ben medidos. Aquí
non hai improvisación ningunha: os contratos, os intereses xeoestratéxicos e as
eleccións á volta da esquina son o verdadeiro motor de todo isto.
E nós, en Galicia, que? Pois como sempre, mirando de reollo os telexornais, mentres o
prezo da luz non para de subir e os nosos mozos seguen collendo o camiño de Irlanda,
Alemania ou Canadá. Que xa é triste que para ver futuro haxa que mirar cara fóra,
mentres outros seguen xogando á guerra.
Como coordinador de UCIN Galicia, e como cidadán, non podo calar diante desta
hipocrisía. Europa cala. España nin está nin se lle espera. E os que deberan levantar a
voz están máis preocupados por cadrar os seus propios pactos que por denunciar unha
situación que pode estourar en calquera momento.
Xa o dicía miña avoa: “Cando os ricos fan a guerra, morren os pobres”. E, neste caso, o
guión parece escrito con tinta de petróleo e intereses electorais.
Desde Galicia, pedimos responsabilidade internacional, menos espectáculo e máis
humanidade. Porque a paz non se improvisa, nin se asina cun tweet. A paz trabállase,
con humildade e con verdade.
E xa que Trump volve ao escenario, que non se nos olvide: cada vez que aparece con
cara de salvador, acaba custándonos moi caro.
“A paz é a única batalla que paga a pena librar”
- Albert Camus
