O 15 de outubro celébrase o Día Internacional das Mulleres Rurais, unha data para
recoñecer o esforzo, a forza e a dignidade de tantas mulleres que, sen saír nos titulares,
levan toda a vida sostendo o rural galego
Pero para moitas delas, esta non é unha xornada especial. É simplemente outro día máis
de traballo, de madrugar, de coidar da familia, de atender o gando ou a horta, de facer
contas e seguir adiante. Mulleres que dan todo sen pedir nada. Mulleres que nunca
pararon
Durante xeracións, as mulleres do rural fixeron o que fixo falla. Mantiveron vivas as
casas, as fincas, os montes, as parroquias. Sementaron e recolleron. Criaron familias,
sostiveron a economía local, impulsaron actividades, organizaron comunidades. Foron e
seguen sendo labregas, gandeiras, mariscadoras, costureiras, autónomas, coidadoras.
Tamén activistas, líderes e axentes de cambio, aínda que moitas veces sen
recoñecemento
Mentres outros marchaban ou desistían, elas quedaban. En tempos de emigración foron
o piar que non se moveu. En tempos de crise, sacaron as familias adiante. En tempos de
esquecemento institucional, puxeron o corpo, a voz e a dignidade
O seu traballo, moitas veces invisible, sostén o día a día do país. Non se pode entender o
rural galego sen poñer no centro a esas mulleres que coidan, producen, resisten e
transforman. Que manteñen vivas as tradicións mentres abren camiños de futuro. Que
fan da vida diaria un acto de resistencia
A súa loita non é nova. Vén de lonxe. Desde as mariscadoras que pelexaron polo
recoñecemento do seu oficio, ata as mulleres que impulsaron cooperativas, defenderon a
sanidade e a escola pública nas aldeas, ou se organizaron contra os incendios e o
abandono do territorio. Son herdeiras dunha historia de loita silenciosa, como a que
recollía Emilia Pardo Bazán cando dicía que “a muller galega traballa como un home
e resiste como dous”
A realidade, porén, continúa marcada por desigualdades. Menores ingresos, dificultades
de conciliación, pouca visibilidade, menos acceso a servizos esenciais e a espazos de
decisión. As mulleres do rural seguen sufrindo a dobre carga do traballo produtivo e dos
coidados, e aínda hoxe moitas viven situacións de precariedade e de invisibilidade
Este día non pode ser só unha celebración simbólica. Ten que ser unha chamada á
acción. Urxe garantir igualdade real, acceso á terra, recursos para os coidados,
formación adaptada, infraestruturas dignas e oportunidades para que as mulleres poidan
desenvolver a súa vida no rural con liberdade, seguridade e futuro
Este 15 de outubro é unha homenaxe a todas esas mulleres que manteñen aceso o lume
nas casas, nas explotacións, nos mercados, nos montes e nas redes comunitarias.
Mulleres que transforman o que tocan, que non renden, que crean vida onde outros só
ven abandono
Porque sen elas, o rural galego non existiría. Porque son a raíz e o porvir do noso
territorio. Porque as que nunca pararon merecen máis que agradecemento. Merecen
respecto, recursos e dereitos.
