“Unha prenda no colo como sinal de identidade propia: a “kufiya” palestina”. Antón Luaces

23 Setembro 2025

Homes e mulleres identifican cunha prenda de vestir a súa loita reivindicativa polo seu territorio, Palestina (do que pouco máis que cascallos quedan após os constantes bombardeos israelís dos últimos dous anos): é a “kufiya” ou “kefiyeh”, un pano do colo palestino (prenda tradicional que se emprega para se protexer do sol e a calor ao tempo que se convirte en símbolo de identidade e resistencia no contexto do conflito palestino-israelí. 

Ten a “kufiya” un fondo significado cultural. Foi adoptada por figuras políticas como Yasser Arafat, quen a convertiu nun ícono de loita polos dereitos dos palestinos. É unha especie de bufanda de cadros en branco e negro, unha peza que se leva xeralmente arredor do colo ou na cabeza, convertida nun símbolo do nacionalismo palestino  que se remonta á “revolta árabe” de 1936-1939 en Palestina. Fóra de Oriente Medio e o Norte de África , a “kefiyeh” gañou popularidade por primeira vez entre os activistas que apoiaban aos palestinos no conflito con Israel, converténdose nun ícono da solidariedade palestina.

Usado tradicionalmente polos campesiños palestinos durante o período otomano , o “kafiyeh” indicaba que o portador do mesmo era rural, a diferenza do “tarbouche” que levaban as clases urbanas.

A “kefiyeh” en branco e negro que levaban os palestinos de toda caste convertíuse nun símbolo do nacionalismo palestino, especialmente durante a denomjnada “revolta árabe” do anos trinta.  Medrou en  popularidade e acadou o seu culme en 1938, cando a dirección da revolta ordenou que as clases urbanas substituiran os seus peiteados tradicionais pola “kefiyeh”. Deste xeito pretendía o movemento crear unidade e permtir que os rebeldes se incorporaran ás cidades.

No decenio dos 60 do século pasado aumentou a súa importancia co comezo do movemento de resistencia palestino e a súa adopción polo politico palestino Yasser Arafat, que rara vez compareceu sen el. Só de cando en vez levaba unha gorra militar ou, en climas máis fríos, un sombreiro de “ushanka” de estilo ruso.

Arafat levaba o seu “kefiyeh” dun xeito semi-tradicional, envolto arredor da súa cabeza mediante un “agal”. Tamén levaba unha prenda de tea con estampados semellantes aos da súa roupa militar. Desde o principio fixo unha “marca” ao colocar o foulard só no hombreiro dereito, en forma de triángulo, para semellarse aos contornos do territorio reivindicado por Palestina, cousa que non fixeron outros líderes palestinos. 

En 2006, p primeiro ministro de España, José Luis Rodriguez Zapatero, pronunciou un discurso no que criticou duramente a Israel. Dempois aceptou unha “kefiyeh” da cidadanía e se fixo fotografar levándoa posta.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Leire”. Xulio Xiz

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...