Terceiro domingo se setembro: O Nazareno. Procesión votiva de devot@s e ofrecid@s a un Cristo taumatúrxico. Teoría de penitentes con morado habito nazareno, cadaleitos ofrecidos exvoto para exteriorizar o trunfo de vidas sobre a morte, fachóns de cera acesos pola fé.

«Ríen los mendigos, negros y holgones, tumbados a la sombra de los árboles. Por la carretera, una niña con habito nazareno, conduce un cordero encintado, sonriendo extática entre la pareja de sus padres, dos aldeanos viejos. Mozas vestidas de fiesta pasan cantando, entre tropas de chalanes y pálidos devotos que van ofrecidos…
A canto del hogar, un matrimonio de dos viejos, y una niña blanca con hábito morado, reparten la cena. Rosquillas, vino y un pañuelo con guindas. LA NIÑA, extática, parece una figura de cera entre aquellos dos viejos de retablo […] El grito del IDIOTA pone la flor de una sonrisa en la boca triste de LA NIÑA.
LA NIÑA.— ¿Quieres pan de la fiesta, Laureaniño? ¿Y un melindre?
EL IDIOTA.— ¡Releche!
LA TATULA.— Se encandila viendo a la rapaza. ¡Es muy pícaro!
[…]
LA MADRE.— Ludovina, no consientas que tanto le den de beber. ¡A pique de que lo maten!
LA TATULA.— ¡Maldita palabra!
[…]
MARI-GAILA.— ¡Nuestro Señor Misericordioso, te llevas mis provechos y mis males me dejas! ¡Ya se voló de este mundo quien me llenaba la alforjas! ¡Jesús Nazareno, me quitas en amparo de andar por los caminos, y no me das otro sustento! ¡No harás para mí tus milagros, no me llenarás el horno de panes, Jesús Nazareno!».
VALLE—INCLÁN, Ramón del: DIVINAS PALABRAS. Tragicomedia de aldea (1919).



