Hai unha memoria que pervive, por máis que os galegos tentemos esquecer esa sabedoría que ven do propio pobo, aquel que ata vai 60 anos, untaba o eixo do carro de bois ou vacas anunciando o seu paso polos camiños seculares empregados para acceder aos montes nos que pacía libremente o gando vacún e o cabalar que deron paso ao que agora son festas populares con participacipación nas mesmas de centos -cando non milleiros- de persoas que viven con intensidade a captura a desparasitación e marca dese gando que, posteriormente, irá parar ás mellores feiras.
Os curros ou rapa das bestas coma o declarado Ben de Interese Cultural de Galicia de Sabucedo, Mondoñedo, A Cañiza, Cerdedo-Cotobade ou Gondomar, Moraña e Oia, o do Barbanza, A Capelada, Morgadáns, Vimianzo ou os de Friol, O Valadouro e Viveiro, así como os de Avión ou o de Manzaneda falan por sí sós dun traballo arreo que acometen anualmente os “aloitadores” e os propietarios dese gando.
Son, os curros, construcións típicas nas que se realizan antigas festas de orixe cabalar nas que se reunen cabalos salvaxes para xuntalos e lles curtar as crinas, curalos e marcalos e devolverlles posteriormente a liberdade camiño ben da feira ou de novos pastos nos que engordar e criar e que os propietarios deles se fagan cun puñado de euros após unha cría en extensivo que ten sona a toda a comunidade galega.
Onde hai gando que pastorea libremente nos montes galegos é seguro que non se producen incendios forestais. O mesmo acontece cos gardas forestais, que con contratos de catro meses de duración non poden asumir os traballos de limpeza que garantan a seguranza que da a limpeza dos montes, abandonados estos durante un mínimo de seis ou sete meses cada ano.
