“As matemáticas”. Luís Celeiro

As matemáticas son a autovía lixeira e segura para andar polo coñecemento e transportalo, igual
que a filosofía e a música. Quen coñece os andares e se move libremente por estas tres grandes
áreas de saber, sábeo todo. Son tres linguaxes universais cos que falan e discuten os saberes. Son
linguaxes que permiten andar polo mundo coa tranquilidade necesaria e suficiente, coa cabeza ben
posta, para manter relacións de harmonía cos outros, que son -sen ningunha dúbida- humanas como
nós. Con aqueles que van ou volven polos centros de investigación, polos laboratorios, polas alturas
ou por debaixo do ceo.
Cómpre que os meniños e a rapazada saiban contar os pasos, as pegadas de cada día, a multitude de
famentos que hai no mundo da fame e que saiban tamén cales son as razóns polas que hai tantas
necesidades e tanta fartura. Euclides, tres ou catro séculos antes de Cristo, recompilou e divulgou os
seus maxistrais coñecementos, a través da obra Elementos e, entre outras cousas, di que a linguaxe
da verdade debe ser sinxela e sen adornos.
Os estudosos din que a Biblia é o libro máis publicado e divulgado no mundo occidental, nos últimos
dous mil anos, e eles saben que o segundo posto ocúpao o libro de Euclides, escrito con
anterioridade e capaz de poñer as cousas no seu sitio. As matemáticas, amigos lectores, son para
ensinar, reflexionar e interpretar. Son, xunto coa filosofía e a música, artes de falar, de dicir, de
comprender e están perfectamente unidas na procura da orde, da proporción e do sentido.
Cada unha destas disciplinas, por si soa ou compaxinándose entre si, axuda a comprender o mundo
e a condición humana. De modo especial, os filósofos gregos, como Platón e Pitágoras, enmarcaban
estes saberes no mesmo corpo de coñecemento e quen se deteña uns instantes a pensar,
decatarase da verdade destes pensadores da antigüidade.
As matemáticas están na escola, no xogo, na casa, nos montes, nos aparellos electrónicos, na
cabeza, nos pés e nas mans da xente. No camiño do colexio, nas beiras ou no lousado da rúa, nas
lecturas e nas libretas, na poesía e na arte, na bolsa da merenda e no peto da gabardina. Como di a
Tía Manuela, “alí, onde haxa acción humana ou da natureza, están presentes”. Tamén nos lumes, na
inacción e nas promesas dos mandatarios.