“Sen subsidio e sen pobreza”. Luís Celeiro

Onde irá o prestixio, a remuneración e o talante daquelas azafatas de anos pasados?
Daquelas das que presumían con orgullo as máis prestixiosas compañías aéreas, a veciñanza
do lugar onde naceran ou onde se criaran, os pilotos que, ataviados cos seus traxes de
estrelas e galóns nas mangas da chaqueta, guiaban polo aire, por arriba ou polo medio das
nubes, e os pasaxeiros que ían e volvían á hora exacta.
O paso e o cambio do tempo, ás veces, é como o cambio climático, que sempre vai a peor:
máis calor que nunca, máis temporais, máis mortos por asfixia, por frío ou por nada. Máis
xente morrendo nos mares e millóns de famentos sobre a terra, sen comida, sen auga e sen
vida.
Felisinda ten cen anos e, cando era nena, emigrou a Venezuela. Malamente lía os titulares
do xornal, pero entendíao todo e fiaba do que viña escrito. Agora, nesta era de abundancia,
lectura e fartura, ninguén se fía de nada e hai que loitar seguido para conservar a vida e
para que poidan vivila os milleiros de mozas e mozos que se achegan, como poden e con
desatino, á terra anunciada e promocionada polas “mafias organizadas”, coa usura dos
avarentos.
Diante do maltrato continuado, da desigualdade e da inxustiza, que di Felisinda? Pois, -á
maioría dos que veñen en barco (como fomos nós) buscan pan e traballo, como buscabamos
os galegos en calquera parte do mundo. ”Dábannos traballo malo e mal salario” -engade
Felisinda- Aquí e agora, danlles escola, sanidade e unha paga, como merecen todos os
vivos”.
Milleiros de emigrantes amoréanse xunto do mar en Canarias. Chegaron sen documentos,
sen nome e sen idade. E, ao parecer, outros milleiros entran polos aeroportos internacionais
e ao chegar, mesmo ao despedirse da azafata, perden a documentación, non se acordan da
súa idade e intégranse no grupo de menores indocumentados. Nese grupo permanecen á
espera da proba ósea, ata que a ciencia determine se son ou non menores.
O número de mortes na travesía agranda o problema da inmigración. Se queren frealo,
poderían seguir o consello da Tía Manuel e de Felisinda, “hai que respectar os dereitos
humanos, exterminar as actitudes mafiosas dos tratantes e permitir o tránsito legal das
persoas e o normal asentamento onde poidan traballar, contribuír e ganar para vivir, sen
subsidio e sen pobreza”.