“Un tempo perdido por probable contaminación radiactiva” – Antón Luaces

27 Xuño 2025

Tarde piache: durante décadas, buques de Reino Unido, Francia, Alemaña e Suiza guindaron ao Atlántico centos, milleiros de bidóns radiactivos cuxa  carga exacta se ignora do mesmo xeito que se descoñecen os presumibles efectos desa carga na flora e fauna desta ampla zona marítima na que se localiza, entre outros caladoiros, o  denominado Banco Galego.

Xa nos lonxanos anos 90, Santa Uxía de Ribeira ocupaba boa parte da actualidade internacional pola protesta exercida daquela por representantes de partidos galeguistas, socialistas, comunistas e nacionalistas que, a bordo de pesqueiros coma o Xurelo, puxeron proa á zona de vertidos, conscientes do dano que se estaba a  causar ao mar aos seus habitantes. Foron días de intranquilidade debido a que as operacións de vertido non cesaban mentres políticos e ecoloxistas percorrían de proa a popa de  cada un  dos buques contaminantes o espazo que cada un deles ocupaba no mar. Mesmo chegaron a guindar sobre os que protestaban algúns deses bidóns e utilizaren mangueiras de auga a forte presión para obrigalos a afastarse do “escenario” do vertido.

Agora, unha misión internacional analiza os efectos provocados por milleiros de bidóns radioactivos guindados por buques de porte medio ao Atlántico durante anos a uns mil quilómetros da costa galega. A estes navíos sumáronse outros de carácter militar, cuxa carga, sen ser probablemente radioactiva, si era sumamente prexudicial por se tratar de munición supostamente inservible para os exércitos mais da que o mar se encargaría de destruír sen ter en conta o prexuízo que causaban.

Como se pode comprobar, o mar sempre foi un contedor do lixo de toda caste xerado en terra, onde nunca fora tratada axeitadamente, aínda a costa  de converter o fondo mariño en cemiterios nucleares.

A misión científica tenta analjsar máis de 22.000 toneladas de material guindado ao Atlántico durante decenios e sen que durante este tempo se procedera a estudar cal era/é o seu estado, sen ter en conta quen se alimenta dos animais mariños desa ampla zona afectada nin do importante número de mariñeiros que faenan neles.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...