“Non perder a esperanza”. Luís Celeiro

A resposta a nivel cerebral da cidadanía á corrupción depende da ideoloxía de cadaquén e
de onde ou por onde ela veña, segundo un estudo científico asinado por profesores da
Universidade de Granada e a Temple University de Estados Unidos. A investigación, que ten
como eixo a neurociencia, analizou o comportamento de simpatizantes do PSOE e do PP ao
ler e coñecer novas da corrupción ou novas positivas do partido contrario.
Os investigadores din que, a nivel cerebral, é máis efectivo para os partidos políticos
desenvolver campañas que desacrediten ao adversario que incidir nas prácticas positiva
propias. Se o di a ciencia será así, aínda que moitos defendan e pensen que o importante
son as accións positivas, aquelas que redunden no ben común.
O importante é transmitir, con razón ou sen ela, que aquel outro partido é infinitamente
peor, con actividades opacas ou escuras, con responsables máis corruptos, máis insolidarios
e, se cabe, máis ladróns. As persoas afíns ao PSOE, ao parecer, son máis autocríticas e
rexeitan con máis firmeza que as afíns ao PP, os casos de corrupción en calquera dos
partidos.
A investigación, despois de escanear o cerebro destes escollidos lectores de mensaxes sobre
a corrupción, está recentemente publicada na revista Political Psychology e servirá para que
os partidos determinen as súas estratexias comunicativas, para captar votos e asegurar bos
resultados. E, “a corrupción, se segue, que siga”.
É unha lacra que impide o desenvolvemento harmónico dos pobos e que ataca á sociedade
civil, un complexo fenómeno social, político e económico que deixa sen alento aos máis
vulnerables, que socava as institucións democráticas ao distorcer os procesos electorais e as
propias normas escritas, pero aí está impedindo que se poida construír un mundo de
xustiza, de liberdade e de igualdade.
O Consello Económico e Social da ONU recoñece que máis do cinco por cen do PIB mundial
vaise para mans corruptas, para dar pulo á delincuencia organizada e estender o malvivir,
con penalidades e escaseza de medios entre as multitudes humildes e de bonhomía. Para
erradicar a corrupción hai que unir todas as mans, esixir transparencia e contundencia,
recuperar a confianza e, como di a Tía Manuela, “non perder nunca a esperanza”.