Entre eles mordíanse en silencio e mancábanse canto podían, como se fosen inimigos que se
odiaban, dentro da mesma casta, pero querían aparentar o contrario, como se fosen amigos
da alma ou irmáns, como se navegaran na mesma barca e o caladoiro fose só deles ou, en
todo caso, dos parentes deles.
Ían e volvían, sen sacar as mans da masa, amasando e, coa súa voz rotunda e educada,
enganando, incluso se era preciso, chorando. Igual que a Felisa do Nazario, cando ía tornar a
auga para que regara no seu prado o día que lle tocaba ao veciño, tapaba a cabeza cun
mandil, na procura de que non a viran naquela vergoñenta función de arrapañar todo para
ela e para a súa familia.
O veciño cambiaba a auga de rego, pero a herba na súa leira non medraba, pola contra,
secaba a herba, o prado e o rego. Era a política practicada pola desvergonza e a procacidade
da familia contraria, con todos os seus membros colocados estratexicamente con cadanseu
rodo na man.
A cobiza e as ansias daquela xente eran desmesuradas ata o punto que lles impedían ver a
realidade. Todo estaba ben, menos o que pensaban os outros, aínda que tiveran razón e
fosen a maioría do lugar, aos que máis horas lles correspondía regar. A cobiza era tal que o
máis valente e obediente dos labradores, confirmaba o seu poderío dicindo que vai regar
pola noite. “Cando ninguén se dea conta -dicía-, procederase a cambiar a auga e guiarémola
para onde conveña”.
O reparto da auga en calquera lugar debe facerse con transparencia, con claridade e coa
participación da veciñanza, buscando sempre o equilibrio entre a eficacia produtiva e a
xustiza social, para beneficio dos aldeás propietarios de cada un dos prados e, logo, de toda
a veciñanza.
Todo isto parece política. O que máis pode e o máis desvergonzado é o que máis rega, quen
rouba a auga pola noite coa cara tapada e vai á misa ou rezar cada domingo, como se non
pasara nada, como se fose o líder de todos os cambios, de todos os pensamentos e de todos
os tempos, dos que pasaron e dos que virán.
A Tía Manuela é rotunda, tanto no reparto da auga como en calquera outro, “o repartidor
debe ser respectuoso coa xente, debe ampararse no coñecemento e no pensamento crítico,
e ten que ser eticamente responsable, co ben común sempre no punto de mira”.
Xoves 24, persistencia do aire cálido con brétemas costeiras no litoral atlántico
Galicia continuará este xoves 24, Nosa Señora da Mercede, baixo a influencia dunha masa de aire cálido combinada con ventos de orixe marítimo, unha configuración que achegará niveis moi elevados de humidade á metade oeste da comunidade. O fenómeno máis destacado da...
