Non nos preocupa demasiado o ver, cada día, a persoas deambulando polas rúas ou durmindo nalgún caixeiro ou portal dun edificio. Son persoas sen fogar, xeralmente con algún tipo de dependencia e que necesitan axuda, aínda que non a pidan porque carecen da estabilidade psicolóxica e emocional necesaria para iso.
É unha materia pendente que teñen as Administracións Públicas e os nosos gobernantes que non son capaces de facer fronte á situación de miles de persoas sen fogar e con moitos problemas de saúde. Quizais porque non son votantes de ningún partido político ou que apenas fan ruído, a non ser cando salguen nos medios de comunicación por morrerse sós e nas rúas.
Son persoas que van apurando as súas vidas, cara ao inevitable. Moitos, carecen de agarimo, de atención por parte dos familiares máis directos e a rúa é o seu fogar permanente. Non perden a ilusión nin a esperanza pero, para a maioría deles, nunca chega ese día en que poidan ser como a maioría de mortais.
Un recordo especial para tod@s aquell@s que nos deixaron e que, non puidemos estar á altura de poder entender as súas circunstancias. D.E.P. .
