“Fóra de tódalas escusas”. Luís Celeiro

Saíron correndo do recuncho no que se agochaban. Era de elite e de privilexiados
escondidos, moitos deles, detrás da súa enorme ignorancia. Era un recuncho, un agocho de
morto ferido, de loitador morto, de morto matado. Estaba na esquina, nesa esquina, na que
ti ou todos vostedes dobregan para volver e volven. Ao chegar é outra cousa, non hai nada
do esperado. Maldita sexa!
Sensatos á carta cabal, todos. Uns chegaban da mina, outros aterraban en porto seco e
moitos mollaban a camiseta, para describir onde estaban. Alí, na cima do monte pousados,
esperaban, cantaban e, mesmamente, bailaban, Na cima do monte estaban, como se fosen
terra mollada, supuraban.
Viñan de lonxe ou chegaban daquela esquina apurados. Eran os mesmos do ano pasado,
corrían para que non chovera e chovía, brandía o tempo, chovía a esgalla e moitos mollaban
a testa e deixaban chover para que a temporada pasara. E pasou. Choveu a torrentes, con
tanta abundancia que afogaba ás árbores de folla verde.
Na equina da estrada, onde cruzaban os nenos ao chegar da escola, estaba ela agardando a
soldada, tal como se fose unha asalariada. Era a sombra da nogueira caída que esperaba
pola noite pechada ou polas estrelas previas á madrugada. Na esquina da estrada estaba
ela, Eduviges, e alí continuaba. Eran outros tempos e outras historias, pero a mesma
miseria, a mesma intolerancia e a mesma rabia. Eles sábeno ben e cálano ata que pase a
friaxe. Despois, de que falamos?
De amor! De amor falarán todos eles. Poñerán a man no peito, respirarán profundamente,
sentirán o ruxir das súas meixelas inchadas e deixarán que o vento sega traballando na
construción do tempo e do espazo, como se o aire fose o dono do universo, dos ruídos e dos
silencios.
Na esquina estaba ela, agardando. E non sabemos que agardaba. A señora segue, antes da
rotonda, parada e ninguén sabe nada, ninguén di nada, nin pregunta nada. Ninguén pensa
nin deixa de pensar. É a esquina onde se pousa a nada, o esquecemento, a ausencia da
mirada e do valor da palabra. A Tía Manuela dio moi ben, “é alí, onde a ninguén lle importa
ren, no ermo da mirada, lonxe de calquera situación san e fóra de tódalas escusas”.
Azóutalle e zorrégalle no cu o temporal, ese que mata a xente sen mesura, que destrúe
cidades enteiras, estradas e casas. Ese que vén e arrasa sen deixar tempo para que os
vixiantes da meteoroloxía poñan remedio. En todo caso, hai a quen lle serve a desgracia
para esconder detrás dela a súa ruindade, a súa cativeza intelectual e a mesquindade
persoal.