“Vello ou usado?. Velaí a cuestión” – Antón Luaces

28 Febreiro 2024

De vivir, meu pai cumprirìa hoxe 104 anos. Pero morreu aos 47 (un neno, para súa nai, miña avoa Maripepa; un home “de certa idade”para nós, os fillos). Cada quen fala da feira segundo lle vai nela.

Preguntaráse o lector a que ven esta reflexión e vou explicalo: a escritora e xornalista catalana Maruja Torres (María Dolors Torres Manzanera), na entrevista que lle fixo estoutro día na televisión Jordi Évole dixo, máis ou menos textualmente: “Ser vello non é un insulto, é un logro”.

Miña nai dicía que “vellos son os trapos. As persoas son maiores”. Eu, que teño os mesmos 80 anos que ten Maruja Torres, afirmo rotundamente que cumprir anos é darlle unha outra volta ao calendario, poñer este patas arriba e facer un corte de mangas -agora unha peineta- á Intelixencia Artificial que todo o revolve e trastorna. E quedo tan ancho. Ata que veñen as maniotas a lembrarte que levan aí oito decenios agardando o relevo; ata que o teu cerebro di que vaias por aquí e as túas pernas lévante por acolá; ata que o autobús urbano chega á súa parada e o perdes por non dar chegado a tempo de collelo; ata que te decatas de que, aínda comendo menos do que comías cando eras novo, a pensión de xubilación non dá para máis e tes que botar man dos aforros -cando os tes- para poderes chegar a fin  de mes.

Se non fora por estas “pequenas” cousas, claro que ser vello sería un logro. Ou ao mellor é que á admirada Maruja Torres non lle ocupan os argumentos que empregamos os que, por exemplo, nos preguntamos por que diaños temos que seguir a pagar o IRPF dempois de o ter pagado durante a maior parte da nosa vida laboral (e se non o pagamos antes foi porque Franco non tivo tal ocorrencia). Tamén pode ser porque á escritora e xornalista pagar os prezos que rexen nos mercados da luz, do gas, do pan, das patacas, do peixe, da carne, do leite, etc., tráelle ao garete algo que si nos afecta a aqueles que xa nos acostumamos a ter a pensión na conta bancaria o día 25 de cada mes e cabreámonos cando ese 25 cadra en fin de semana e non se fai efectivo pola entidade bancaria seu ingreso ata o luns seguinte.

Polo demais, si é un logro chegar a vello, ser vello. Porque non chegar é sinónimo de estar morto, finado, capito, acabado, perdido para todas as causas (agás a de figurar na listaxe de “ausentes para sempre”).

Outros artigos

“Enfermedades terminales”. José Manuel Pena

Estos últimos días las visitas al hospital fueron frecuentes para acompañara un buen amigo que se encuentra viviendo unos difíciles momentos por sudelicado estado de salud. Esta circunstancia me abrió un poco más los ojos ala realidad del sufrimiento, el dolor, el...

+

“Mellor é falar”. Luís Celeiro

Moitos dos lectores lembran como era aquelo de chamar por teléfono aos parentes deMadrid ou de Barcelona, ao noivo de Lleida ou de Cádiz, ao veciño emigrante en Suíza ou encalquera lugar industrial de Alemaña. Moitos aínda se acordan hoxe daquel teléfonoparroquial que...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Amenazas sobre Galicia”. José Castro López

“Amenazas sobre Galicia”. José Castro López

Escuché con atención  el discurso del candidato Rueda que será investido presidente con el apoyo de su partido para gobernar sin sobresaltos políticos. Pero tendrá sobresaltos económicos porque sobre Galicia se ciernen amenazas que tienen su expresión más cruel...