O Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), a través do grupo Inmunología e Xenómica do Instituto de Investigacións Mariñas (IIM), liderou un estudo, cuxos resultados se publican en Fish and Shellfish Immunology, sobre a resposta do mexillón #ante lesións e infeccións, observándose que o molusco libera células inmunes fose do seu corpo, ao espazo entre as cunchas.
“O mexillón, molusco do que España é o terceiro país produtor do mundo, caracterízase, entre outros aspectos, por ser altamente resistente a patógenos. E, como ocorre con todos os invertebrados, depende unicamente da súa inmunidade innata, na que os hemocitos xogan o papel principal. Sábese que o principal actor do sistema inmune do mexillón son as células do sangue, e leváronse a cabo diversos estudos sobre os hemocitos que están no interior do corpo do bivalvo. Con todo, ata a data, non se habían desenvolvido estudos en profundidade sobre a presenza de hemocitos no líquido intervalvar que é, esencialmente, auga de mar”, explica Antonio Figueras, profesor de investigación do CSIC no IIM.
No grupo de investigación, que leva máis de 40 anos dedicado ao estudo da resposta inmune do mexillón, a observación por casualidade de células similares aos hemocitos no espazo intervalvar (delimitado polas cunchas, rodeado polo manto e onde se atopan as branquias), onde supostamente só hai auga de mar, levounos a profundar no estudo destas células e a comparalas cos hemocitos que poden atoparse dentro do corpo do mexillón.
Para iso, deseñaron un estudo co obxectivo de analizar as características dos hemocitos do líquido intervalvar dos mexillóns e a súa resposta fronte a diferentes estímulos (unha lesión tisular e unha infección bacteriana transmitida pola auga) en comparación cos hemocitos da hemolinfa. Analizaron e compararon número, tamaño, movemento, produción de especies reactivas de osíxeno, fagocitosis e expresión de xenes relacionados coa migración e as funcións inmunitarias dos hemocitos fose (líquido intervalvar) e dentro do corpo do mexillón.
Os resultados obtidos polo equipo de investigación revelan que os hemocitos do líquido intervalvar do mexillón comparten características comúns cos hemocitos da hemolinfa, o seu líquido circulatorio, tales como a morfoloxía celular ou a estrutura da poboación celular.
Con todo, pero tamén mostran diferenzas significativas en tamaño (é significativamente máis pequeno no líquido intervalvar), mobilidade (comunmente máis rápido no líquido intervalvar), así como na produción de substancias para atacar a microorganismos ou na expresión de xenes inmunes que se sobreexpresan nas células do líquido intervalvar en comparación coas de hemolinfa.
“En conclusión, aínda que a maioría dos estudos en mexillóns realízanse con hemolinfa extraída do músculo aductor posterior, a poboación de hemocitos do líquido intervalvar debe estudarse máis a fondo, especialmente cando os mexillóns están en situacións estresantes”, avanzan desde o equipo de investigación.
A investigación desenvolveuse no marco do proxecto de investigación financiado polo Ministerio de Ciencia e Innovación e pola Xunta de Galicia: “Bivalvos: microbioma e enfermidades”.
