“Perder o tempo”. luís Celeiro

23 Marzo 2023

O reloxo hai que cambialo de hora dúas veces no ano, unha hora para adiante cara ao verán e outra para atrás, cara ao inverno. De repente, un día de domingo, ás dúas da madrugada xa son as tres e o luns, todos a espertar unha hora antes da hora de espertar na tempada
anterior. Cando se achega o inverno, é ao revés, atrásase o reloxo e todos a durmir unha hora máis. Como di o señor Domingo da Freixa, un home dos seus anos, “unha hora non é nada, pero unha hora por cada unha dos millóns de persoas ás que afecta o cambio dá unha
cifra ben elevada, unha cantidade que leva tempo pronunciala”. Son moitas horas de sono ou de traballo.
A economía poida que sexa a motivación principal destes cambios. Si, a economía está presente no día a día, no traballo, no ocio, no estudo, no movemento das poboacións, na investigación, nos tratados internacionais, no espírito dos conservadores e no pensar dos revolucionarios. Sábeno moi ben aquelas persoas que se dedican á divulgación, á política e, mesmamente, á comunicación. Tamén inflúe na meteoroloxía, no tempo e moito en marcalo, en medilo e distribuílo.
Mentres o tempo vai pasando, os homes achéganse ao final do traxecto e todo segue igual, cunha hora de cambio dúas veces no mesmo ano, unha para cambiar e outra para desfacer o cambio. Os teóricos e científicos non son todos da mesma idea e as administracións tampouco o teñen claro. A Comisión Europea acordou abolir este cambio horario, pero non foi quen de conseguilo. Aí seguimos á expectativa, como se o acordo se escribira en papel mollado, como se se tratara de xogar co tempo, cos horarios, coa vida e co traballo.
Expertos en ditames varios, investigadores en multitude de areas, elaboradores de informes e contables especializados din que o aforro por mor do cambio horario é de centos de millóns de euros. Quen será o aforrador afortunado? Onde estarán os contadores que miden o tempo, parcelado en séculos, en lustros, en anos, en meses, en semanas, días, horas, minutos, instantes ou momentos e segundos? Quen será capaz de poñerlle cancelas ao tempo?
Sempre igual, mañá é outro día, por iso a Tía Manuela quere gañar tempo, avanzar, facer tempo para reflexionar e pensar. E imitando a Agustín García Calvo, tamén quere ter oportunidades para perder o tempo, sen máis, nos horarios normais.

Outros artigos

“Un poeta llamado Sémper”. Xosé Antonio Perozo

El mimetismo positivo del correligionario con el líder es un fenómeno en desaparición. Puede ser debido a dos circunstancias. Una, la falta de carisma de la mayoría de los dirigentes políticos de nuestros días. Dos, la proliferación y diversificación de sus presencias...

+

“Mi Buenos Aires querido…”. José Castro López

Mientras escribo suena “Mi Buenos Aires querido” en la voz de Carlos Gardel, elinmortal interprete del tango, la expresión artística única que refleja la identidad deArgentina y de su gente.Mi primera noticia de Buenos Aires se remonta a la ya lejana infancia cuando...

+

“Acisclo Manzano, creador de certezas”. Alberto Barciela

Me ha conmovido el saber que el padre de Sócrates era escultor. Encontrar formas en la piedra, extraerlas del mármol como hacían Bernini o Miguel Ángel, hacerlas volubles y coloristas como Calder, estilizarlas como Brancusi, estirar formas y tonos como Sol Lewit,...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión