A desigualdade social e a corrupción son dúas materias pendentes no noso país. Moitos cidadáns senten como algo normal a corrupción política e empresarial para o enriquecemento económico e o progreso persoal dos propios corruptos e as súas familias. É algo inherente á propia sociedade e mesmo os controis legais despregados polas diferentes administracións públicas, organismos ou entidades privadas non impiden que se atopen camiños pouco visibles para os defraudadores e corruptos á conta do erario público.
Crense impunes e líderes dunha sociedade marcada polo poder. Non fai falta mirar moi lonxe para atoparnos con casos de abusos do poder público para beneficio persoal e privado. É necesario mirar ao noso ao redor e atoparnos con esas vivendas unifamiliares construídas en núcleo rural ou en chan non urbanizable, ou ben ese edificio de seis plantas e ático, cando tiña licenza municipal de obras limitada a case a metade da altura. Ou esa industria que nace instalada nun núcleo urbano, á beira das vivendas unifamiliares, cando tería que estar nun polígono industrial. Ou esa adxudicación de contratos de traballo a dedo, xustificados como subscribidos para persoal de confianza. Ou algúns sobrecustos inxustificados de obras que duplican as orzadas inicialmente. Ou as axudas públicas concedidas alegremente a empresas en crises, a propósito de que non van xerar máis riqueza nin emprego senón que están abocadas á súa disolución, a curto prazo.
Estas e outras moitas actuacións e situacións poñen en evidencia o tradicional costume da libre circulación de sobres con diñeiro ou as múltiples adxudicacións de obras e axudas públicas ás mesmas empresas e persoas, sen que salten as alarmas dos controis públicos.
