Mandas de Manresa, mandas de Sabadell, mandas de Alacante, mandas dos Sanfermíns, mandas dos xogadores da Arandina e outras tantas agresións poñen en evidencia que hai un claro aumento das agresións sexuais múltiples, no noso país.
Son numerosas as asociacións de mulleres que manifestan claramente e con tristeza que “a violencia sexual non acabará ata que a vergoña social recaia sobre os violadores e non sobre as vítimas”. Por desgraza, nalgúns sectores sociais aínda segue vixente a crenza ancestral de que a muller é responsable das agresións sexuais, lembrando tempos escuros do pasado onde había milleiros de agresións e violacións a mulleres que quedaban impunes baixo a lei do silencio cómplice ou coa desculpa estúpida da vergoña familiar.
A escritora e activista, Mabel Lozano, sinala nun dos seus libros que “o putero non compra sexo, senón dominio e submisión sobre a muller”. Non lle falta razón, desgraciadamente.
Decenas e mesmo centenares de casos de agresións sexuais, principalmente a menores de idade, son denunciadas nos últimos anos no noso país. Imaxinemos os outros centenares de casos que se producen realmente e as vítimas non os denuncian por medo ou vergoña social. Hai que pensar, como recoñecen as asociacións e colectivos de mulleres que “as vítimas non convocan roldas de prensa habitualmente”.
Por outra banda tamén hai que lamentar certas actitudes dalgunhas persoas, familiares e veciños dos violadores e agresores sexuais, condenados xudicialmente, e que lles consideran “vítimas inocentes”, coma se fosen un exemplo a seguir para o resto de “machistas sen escrúpulos”. Vergoñoso.
