Transcorridos dous anos do comezo da pandemia de COVID-19, e cando se albiscaba unha certa recuperación da normalidade económico-produtiva após todo o vivido durante ese período, a folga de transportes “mal atallada” e “formulada por un sector afogado como moitos outros polos elevados custos enerxéticos e do combustible”, está a deixar sen poder dar resposta ás necesidades das empresas e os seus clientes.
Entre outros moitos sectores ben significativos da economía española e, particularmente, a galega, a pesca e todo o entramado que dela depende padece dende vai case unha semana unha situación que non só ven derivada da folga senon, especialmente, dos prezos do combustible que, malia a xa coñecida aportación administrativa que reduce o prezo a pagar polos armadores para poder mobilizar os seus barcos e, con eles, os seus traballadores, non acadan a rendibilidade necesaria porque os gastos de explotación de cada buque non son asumibles e. deste xeito, as lonxas de peixe vense abocadas a guindar ao mar as capturas vendidas días pasados ou, directamente, botalas co lixo porque a mercaduría almacenada reborda toda capacidade e apodrece nas neveras.
Este feito repítese un día e outro porque o amarre previsto nos portos galegos dos 4.000 barcos desta comunidade autónoma non afectan directamente aos buques que faenan en augas comunitarias das que chegan a portos como os de Vigo, A Coruña, Celeiro, Burela, Ribeira, etc., con toneladas e máis toneladas de peixe capturado, almacenado en bodega e transportado aos portos de destino para, finalmente, ver perdido o traballo de dúas ou tres semanas, o consumo de combustible e o ir e vir dos barcos para, aínda sabendo como están aquí as cousas, seguir a faenar para se atopar en porto con que o peixe que traen non pode ser vendido porque o transporte non existe. E así, como mínimo, ata o vindeiro mércores para a frota de baixura, de cuxas capturas tamén están desabastecidas as peixarías e mercados.
É un golpe moi duro para a pesca e os seus armadores e mariñeiros, os asentadores, grandes superficies comerciais, etc., con indubidable repercusión tamén no propio sector transportista e, obviamente, nos consumidores.
Unha queixa que fai súa o departamento de compras da empresa CORETI, que con máis dun cento de traballadores a administración incluíra durante o máis duro da pandemia por coronavirus na lista de sectores esenciais.
Esta empresa -ao igual que moitas outras en todo o territorio nacional español- poido seguir a traballar durante o confinamento sen deixar de atender aos seus clientes, principalmente a aqueles relacionados ca alimentación, produtos químicos e de limpeza, artículos farmacéuticos, hospitais, etc., como produtores de etiquetas adhesivas para múltiples sectores. Hoxe reclaman poder traballar con normalidade, algo que impide a folga dos transportistas e que, como din eles mesmos, está a pór en perigo non só a viabilidade de toda esa industria senon tamén a doutros negocios esenciais, estratéxicos e básicos da nosa economía.
O mundo empresarial e os traballadores aos que acubilla piden solución, responsabilidade e axudas para recuperar a actividade cotián; poder recibir materia prima con regularidade e sen restricións, seguir producindo e poder enviar o seu producto rematado aos clientes.
Cando esto suceda “haberá que valorar os milleiros de millóns de perdas que esta situación de bloqueo está a supor para múltiples industrias”, sinalan en CORETI. Perdas que veñen a sumarse ao afogo enerxético e aos incesantes incrementos das materias primas que se padece dende vai meses e que alguén terá que asumir.
Neste senso, Galicia é unha das comunidades autónomas máis afectadas, en desvantaxe competitiva agora tamén por un problema que ninguén semella querer ou poder resolver.
