“Chorar entre bombas”. Antón Luaces

Unha lúa plena, ollo máxico dunha Galicia que, nesta noite do venres quixo lembrar a Galitzia, a primeira capital da rexión, a cidade de Halicz, na actual Ucraína. Esta última, a Galicia dos Cárpatos,  á que os galegos do noroeste peninsular  ibérico renderon homenaxe indirectamente ao cantar e chorar por dentro na coruñesa praza de María Pita o Canon de Mozart “Dona nobis pacem”, nas voces dunha vintena de coros desta cidade e otros procedentes da Ferrolterra..

Unha emoción sincera percorreu esta histórica praza coruñesa, testemuña de tantos momentos trascendentais na vida local e galega, especialmente ao se escoitar o relato de cidadáns ucraínos que, de primeira man, fixeron chegar ao público o sentimento que os fai rexeitar canto significa a guerra, esta guerra inútil porque os ucraínos non van deixar de ser e sentirse integrantes, estean onde estean, dese pobo que Putin tenta destruir por terra, mar e aire.

Falaron os ucraínos -neste caso ucraínas- de mortes absurdas, de violacións de mulleres e rapazs por membros das forzas armadas rusas. E cantaron, cun fondo respecto e patriotismo o seu himno nacional mentres os asistentes a este acto -non menos de trescentas persoas- acendían coma estrelas diminutas as candeas dos seus teléfonos celulares.

Oxalá servise para que esta guerra de tres semanas remate. Oxalá, por máis que, seguro, ningún ucraíno esquecerá o que está a acontecer no seu país.

A Gallicia de aquí, tampouco.