Sen importar a que hora termínese a noite anterior, é tradicional na miña casa inaugurar o mes de xaneiro almorzando co Concerto de Aninovo da Orquestra Filarmónica de Viena. Nesta ocasión, entre chocolate e froitas do Nadal, pensaba no valor esencial da música.
Pechar os ollos, escoitala, sentila, deixarse levar por ela, é liberar a imaxinación, viaxar, elevarse, ser máis libre… A música, unha das expresións máis sublimes da creatividade humana non é soamente un conxunto de sons agradables ou unha manifestación estética dos sentimentos, é tamén unha invitación para o sosegado goce da vida. É, en suma, unha forma de comunicación e de identificación. Platón explícao moi ben, “a música dá alma ao universo, ás á mente, voos á imaxinación, consolo á tristeza e vida e alegría a todas as cousas”.
A música é froito da expresión e da beleza interior do home, é a utopía do soño e da bonhomía da persoa. Realmente é un exercicio inconsciente de metafísica no que a mente non é consciente de que está filosofando. É fonte de alimento para o espírito, axuda ao home a través do seu semántica a ser mellor persoa, á superación constante por e para os demais e supón unha esperanza real de transformación da sociedade. En certa ocasión preguntaron a Beethoven, que era a música, el respondeu: “A música é unha revelación máis alta que a ciencia ou a Filosofía”.
A música non se creou por si soa, é o reflexo das emocións e a sensibilidade de persoas reais de carne e óso: Mozart e o seu amor pola vida, que o levo a escribir a música que mellor representa a felicidade. Beethoven quen no seu afán de exaltar a bondade como valor superior e máxima moral e ética compuxo moita da música máis nobre xamais escrita. Bach, que asinaba todas as súas obras coa inscrición “ Soli Deo Gloria”, só para a gloria de Deus, e que como un faro iluminou e guío a todos os compositores posteriores a través da mestría da súa música.
A música é a viaxe que se propón a todo aquel que se anime a deixarse conmover pola máis universal das literaturas, pola matemática do sentimento, a arquitectura da personalidade, ou a pintura da cor das emocións. Miremos onde miremos sempre atopamos música. Forma unha parte tan esencial do ser humano que se fai inseparable do mesmo e
“expresa todo aquilo que non pode dicirse con palabras e non pode quedar no silencio” (Víctor Hugo).
Algúns científicos chegaron a soster que o termo “ Homo musicus” axústase máis á realidade que o de “ Homo sapiens”. Nietzsche dicía que “a vida sen música sería un erro” e a isto só cabería engadir ademais, que se non
existise, o ser humano tería que inventala, porque alguén podería imaxinarse a vida sen música?
