“Hoxe, lembrando a Quino” – Manuel Domínguez

Atopábame estudando, Democracia sentimental de Manuel A Maldonado, cando soa o teléfono, chega a noticia, e deixo todo.

Vou ao arquivo da miña memoria, da miña memoria de mocidade, Mafalda que tantos momentos de alegría, Mafalda a que me fixo pensar, e preséntome un mundo real no xogo de nenos.

A gran familia.

Mafalda

Pai

Raquel (nai)Felipe

Manuel “Manolito” Goreiro

Susana “Susanita” Clotilde Chirusi

Miguel “Miguelito” Pitti

Guille

Liberdade

Mafalda a intelectual sabichona, a inocencia da virxindade, os pais logo,

Felipe, soñador, tímido, despistado.

Manolito, don Manolo, ideas capitalistas, conservador, basto, ambicioso, materialista.

Susanita xunto Mafalda as dúas únicas mulleres do grupo até a chegada de Liberdade, lareta, rexoubeira, orgullosa, despectiva cos pobres admiradora da oligarquía.

Miguelito, amigo de Mafalda, un ano menor. É máis soñador que Felipe e adoita a facerse preguntas complexas e absurdas sobre a realidade. É tamén máis inocente có resto da cuadrilla de amigos, e pasa de etéreas reflexións (“Como fará o tempo para dobrar as esquinas nos reloxos cadrados?”) a típicas queixas de neno (“Sempre eu, sempre eu!… non pode ir outro a facer os mandados?). Fillo

único, adoita discutir coa súa nai.

Guille

É o irmán pequeno de Mafalda e o único personaxe que crece fisicamente ao longo da tira. Guille protagoniza de continuo as trasnadas domésticas propias dos nenos de primeira nenez. Malia a inocencia gústalle Brigitte Bardot, tende a ser algo irreverente (chama aos seus pais “os vellos”) e encántalle a sopa, o que adoita provocar a carraxe e o noxo da súa irmá.

Liberdade

Amiga de Mafalda e último personaxe en unirse á cuadrilla. É moi baixiña de estatura, ao momento de que Guille é máis alto que ela, o cal é motivo de comentarios recorrentes dos demais personaxes, nunha obvia chiscadela política. A súa personalidade é incendiaria e proxecta abertamente ideas políticas en contra do sistema establecido. É o único personaxe máis liberal que Mafalda, contrastando cos máis conservadores Manolito e Susanita. Tamén é o personaxe que máis conversa con Mafalda sobre temas sociopolíticos, e ambas parecen concordar ideoloxicamente, agás polo feito de que Mafalda é máis realista.

Liberdade aspira a que o pobo tome conciencia da situación do seu país, se levante nunha revolución social e cambie as estruturas da nación. Di gustar das persoas e cousas simples, pero ao tratar de explicalo, cae nunha retórica moi confusa.

E estes personaxes infantís mostrábannos a verdadeira sociedade, coa inocencia duns nenos, e as preguntas máis inverosímiles, acompañáronnos na nosa mocidade, fixéronnos pensar e ver que outro mundo mellor é posible.

Vimos como os adultos se cultivan na infancia, como esta é a semente do futuro, como nos afectan as nosas amizades a sociedade na que vivimos.

Mafalda a través da pluma de Quino retrátanos a realidade, móstranos como pensar por moi disparatadas que sexan as ideas é unha obrigación unha necesidade.

Gocei de todas as súas viñetas, un goce ter toda a colección, diría un gran libro de filosofía, un gran libro do pensamento.

Hoxe Mafalda cala para sempre, Mafalda e os seus amiguitos, pero en nós planto a semente, que hoxe, non mañá é o día para dicir “abonda”, para parar os abusos da oligarquía, cada un coas súas armas, un coa palabra, outros coa pluma, outros coa acción, co exemplo.

Grazas Quino, Grazas Mafalda.