Febre, vómitos, cansazo e malestar xeralizado son os síntomas que evidencian os estragos que están a causar entre os 32 tripulantes “secuestrados” (segundo o capitán) a bordo do pesqueiro somalí “Cobija” desde vai para un ano no porto de Al Mukalla (Iemen do Sur). Son mariñeiros peruanos, senegaleses, namibios e indonesios. O capitán do buque é o galego de Bueu (Pontevedra) Pablo Costas Villar, que malvive no barco ao igual que os seus compañeiros. Só zafou desta grave situación o primeiro oficial, Andrei Ilin, ruso, evacuado pola diplomacia do seu país após deixar o pesqueiro e subir a un petroleiro que navegaba polo golfo de Adén. Aquí fixeron a xestión diante do consulado do seu país e este dispuxo de todo o necesario para sacalo do Iemen. Os demáis siguen a bordo compartindo espazo coas ratas e as deposicións destas , posiblemente con menos capacidade de sobrevivencia ca elas por careceren dos alimentos necesarios e a auga salubre indispensable dende van xa oito días.
Cansos e con falta de peso agardan sen esperanzas. No caso do capitán español, polo que se considera desleixo do Goberno de España para solucionar o problema que afecta a un cidadán galego ao que as autoridades pesqueiras australianas acusan de practicar pesca ilegal, non declarada e non regulamentada. Por esta acusación xa fora xulgado e condenado a tres meses de retención a bordo do barco ao seu mando, mais en pleno periodo de cumprimento da sanción, o fiscal dun tribunal superior de Hadramauth (rexión na que se atopa o porto de Al Mukalla) presentou un recurso que aínda está por resolver e que obriga a Pablo Costas a falar de “secuestro”, calificación que tamén empregan en Galicia membros da súa familia e da Central Unitaria de Traballadores porque non atopan outra figura que dea conta do que, en realidade, está a pasar nun país que leva en guerra varios anos e nun buque teóricamente adquirido por unha sociedade armadora de Somalia que se desentende absolutamente do barco e a tripulación deste.
Todo ese procedemento xudicial aberto é a escusa utilizada polo Ministerio español de Asuntos Exteriores para xustificar a non repatriación do mariñeiro español.
O xuizo de Pablo Costas Villar está pendente da resolución do recurso presentado polo fiscal contra a sentenza inicialmente dictada. Tres embaixadas (as de Riad-Arabia Saudí, O Cairo-Exipto e Mascate-Orán) son as supostamente encargadas de informar do estado no que se atopa o expedente de Costas Villar, pero nada se move, nada se xustifica, nada se clarexa. Só se pode saber que a acusación de pesca ilegal que pesa sobre esta mariñeiro galego impide, oficialmente, a súa repatriación, algo que non afectou ao primeiro oficial ruso do mesmo buque. Unha repatriación que por enésima vez solicitan a familia de Costas e o sindicato CUT, amáis do concello e veciñanza de Bueu, mentres que a conselleira do Mar da Xunta de Galicia coida que o Goberno debe estar a facer todo o que pode para atender ao mariñeiro de Bueu, afectado por un problema de pesca ilegal que o capitán nega e no que a casa armadora, Precision Shipping Services, para nada entra.
A petición da familia do capitán para que interveña neste asunto o Valedor del Pueblo non ten resposta. Tampouco a petición formulada polo sindicato Centra Unitaria de Trabajadores de Colombia. Todo é un deixarse ir e que se espalle o sentimento de que non hai nada que facer porque a pesca ilegal semella ter máis peso que o que corresponde a un cidadáns español inmerso nun proceso do que ninguén pode adiantar como vai sair.
Sen entrar en comparanzas coa actuación das autoridades rusas a respecto de seu nacional Andrei Ilin (agora no seu domicilio a escasos quilómetros de distanza de San Petersburgo, desde onde mantén esporádicos contactos cos seus compañeiros de tripulación no”Cobija”) son moitos os mariñeiros galegos que se preguntan si a situación que afecta a Pablo Costas Villar sería posible de se tratar dun capitán basco ou catalán retido ìgual ca el nun vello candrai boliviano pragado de ratas, sen auga potable nen víveres, e cos representantes políticos destas dúas autonomías esixindo solucións para un cidadán de Euskadi ou Catalunya. Sería todo igual, verdadeiramente, ou é que o peso deses dous gobernos autonómicos é superior ao da Xunta de Galicia?.
